Carus Thompson, Shakespeare Avenue

In zijn land Australië heeft singer-songwriter/folk-muzikant Carus Thompson een zekere bekendheid opgebouwd, waar die bij ons – zo mogelijk – nog moet ontspruiten. Die kans zit erin, uiteraard op voorwaarde dat het album Shakespeare Avenue op waarde wordt geschat, en dan met name door liefhebbers van eigentijdse folkmuziek. De albumtitel verwijst naar de straatnaam waar hij woont met zijn gezin en daar een tijdje met de hele bups afwezig was, om in Dartmoor, Engeland met de gebroeders Seth en Sean Lakeman en diens vrouw zangeres Kathrijn Roberts de onderhavige plaat te maken. Dat de Lakemans niet de eerste de beste muzikanten zijn bewijzen ze met hun fraaie multi-instrumentale inzet (viool, bas, toetsen, elektrische/akoestische gitaren, achtergrondzang) op het tien nummers tellende album, en de puike productie van Sean. Als te doen gebruikelijk in het folk genre put Thompson inspiratie uit mythische bronnen en waargebeurde verhalen, zoals de liedjes Vagan en Dylan Voller, beiden berucht Aboriginal, die vergeefs de strijd aanbonden met hun overzeese overheerser. Niet alleen heftige historische voorvallen, maar ook hedendaagse maatschappelijke en persoonlijke zaken verwerkt Thompson in zijn teksten. De verfijnde en de meermaals verstilde melodieën ademen melancholie, weemoed en ernst, maar zijn ook getoonzet in tintel frisse pop instrumentaties, wat een zekere lichtheid aan het geheel geeft. Ernst en ontspanning karakteriseren eveneens het mooie, ietwat hese stemgeluid van Thompson, die met Shakespeare Avenue (gestoken in een fraai ontworpen, uitvouwbare digipack) zijn neus stevig aan het venster drukt. (Eigen beheer)