Benjamin Tod, A Heart of Gold is Hard to Find

Waardoor wordt je getroffen als je muziek beluistert? Gesprekken hierover geven na afloop nogal eens een katterig gevoel omdat blijkt dat je voornamelijk het verhaal van de ander niet hebt gehoord omdat je het eigen verhaal zo enorm de moeite van het vertellen waard vond. Gaat praten over muziek dan altijd mank? Nee zeker niet maar de vraag is hoe je over muziek wilt praten. Gaat het om een gesprek over wie de beste is, over hoeveel je van iemand weet, over de compleetheid van je verzameling? Soms is het onderwerp wat muziek met je doet. Je hoeft niet veel meer te zeggen dan: ‘luister eens naar…… om daarna te vragen: ‘wat heb je beleefd?’ Dat zou ik ook het liefst doen na het beluisteren van “A Heart of Gold is Hard to Find” van Benjamin Tod.

Benjamin Tod is geboren en getogen in het enkele honderden zielen tellende Cottontown in Tennessee. Hij begon op zijn 13e met optreden op straat in Nashville en vanaf dat moment volgt er een bijna onafzienbare rij gebeurtenissen die hem de Amerikaanse liedjesschrijver maken die hij geworden is. Meerdere keren van school gestuurd, op zijn 15e gaan spelen in een punkband met de veelzeggende naam “Capital Murder”. Op zijn 17e samen met zijn vrouw Ashley Mae gaan liften met goederentreinen om zwervend als straatmuzikant aan de dagelijkse kost te komen. Drank, drugs en vechtpartijen. In vier staten in de gevangenis beland. Lid van een folk-punkband opgeheven na gevechten in bars en hotels.

Samen met zijn vrouw richt hij de bluegrass-altcountry “Lost Dog Street Band” op. Ze ontmoeten een ander stel, Shannan Jae en Nicolas Ridout waarmee ze een straatkwartet vormen. Thema’s: verslaving, liefdesverdriet en de dood. Nicolas pleegt zelfmoord. Dat heeft zo’n impact op Benjamin hij zijn vriend nog jaren herdenkt tijdens zijn optredens. Het leven en muziek maken, een onlosmakelijke twee-eenheid. Naast vier albums met de “Lost Dog Street Band” volgen twee solo albums.

Het eerste soloalbum van Benjamin Tod komt uit in 2017. In de songs laat hij al zijn ellende de revue passeren maar concludeert met de titel van het album: “I Will Rise”. Je ziet hem, bij het beluisteren, op straat spelen met alleen gitaar en met een stem die alle volume nodig heeft om over te komen. Ruw, soms praat zingend, ongepolijst en intrigerend.

En dan komt, niet meer onder invloed van welk middel dan ook, “A Heart of Gold is Hard to Find” uit. Wederom alleen gitaar en zang. Geen uitgeklede songs maar songs waar ieder ander instrument afbreuk aan zou doen. Concessieloos en wars van wat de Nashville muziekindustrie (wie heeft zo’n term verzonnen) van hem zou verlangen als hij er aan ten prooi zou vallen. Tien prachtige songs, allen aan iemand opgedragen. Sommigen 10 jaar geleden geschreven, anderen zeer recent. Denkbeeldige dialogen met mensen die hij in zijn leven is tegenkomen. In het eerste nummer “Sorry For The Things” laat hij horen waar hij nu staat maar dat betekent niet dat het verleden heeft afgedaan. Benjamin Tods song zijn, zoals hij het zelf omschrijft: reflecties van zijn eigen moeilijke tijden waarmee hij hoopt, dat als anderen zich er in herkennen, ze er hoop uit kunnen putten. Bij het beluisteren van het titelnummer overheerst het idee dat het leven bepaald geen sinecure is, dat het niet van anderen afhangt maar van jezelf hoe het leven eruit ziet. De hoop bestaat eruit dat er altijd een reden te vinden is om door te gaan.

Het levensverhaal van Benjamin Tod is zo oer Amerikaans dat het in de lange rij van outlaw verhalen opgenomen zou kunnen worden. Maar zijn verhaal is op een heel bijzondere manier zo oprecht en uniek dat ik het album al tientallen keren heb afgespeeld waarbij ik in toenemende mate het gevoel kreeg in de ziel van iemand te kijken en dat dat ook de bedoeling was.

Het gaat altijd mank maar het moet gezegd: Muziek op het niveau van Townes van Zandt? Ik ben het dit keer bijna met mezelf eens.