Ruud Fieten, Mad Dogs in the Sun

Ruud Fieten: de 30 jarige singer-songwriter uit Meppel. De vraag: maakt hij folksongs? Zeker, maar op een manier die zich naar mijn mening niet snel laat omschrijven. Al een geruim aantal jaren bezoekt Ruud Fieten met zijn gitaren en zijn bijzondere, direct aan de eigen klankkleur herkenbare, stemgeluid, tientallen podia. Vrijwel altijd valt hem een zeer luisterend oor van het publiek ten deel. Zijn songs, vaak maatschappij kritisch, gedachtenvol en met enige ironie gepaard, laten zich niet beluisteren als louter mooie liedjes. Terugkijkend op een concert blijft vooral de verwevenheid tussen de teksten, de muziek en de persoon Ruud Fieten hangen.

Persoonlijk zou ik hem willen typeren als een bescheiden man die in een zeer bedachtzaam tempo groeit in zijn muziek. Soms de indruk wekt niet goed raad te weten met aandacht voor zijn kunnen maar na verwerking hiervan verheugd is over de waardering. Ondertussen, vanuit een eigen waarneming en intense studie van thema’s die zich in de buitenwereld afspelen, zijn teksten schrijft en ze draagt met kalm uit zijn tenen komende muziek.

“Mad Dogs in the Sun” is een concept EP, verdergaand dan zijn eerste EP “Orbit” uit 2015 dat vrijwel geheel draait om akoestische gitaar en zang, mild ondersteunt met slagwerk, elektrische gitaar en bas. De gitaar is op “Mad Dogs in the Sun” nog prominent aanwezig maar het geluid van zijn songs zijn losgeweekt van een genre en deels fors aangezet door een vierkoppige band. Fieten werkte een jaar aan het concept. Vanuit het perspectief van vijf verschillende personen: De Vluchteling, De Boer, De Arbeider, De Pacifist en De Soldaat vertelt hij een verhaal over oorlog. De songs staan, door de verschillende invalshoeken echter zodanig op zichzelf dat ze los van elkaar niets aan zeggingskracht inboeten.

In het eerste nummer “I have seen what I have seen” gooit de vluchteling, met aanvankelijk alleen zang en gitaar, zijn verhaal met een steeds krachtiger wordend geluid voor je voeten. De band en een subtiel zingend koortje vallen in en versterken het gevoel van hulpeloosheid waarop het nummer eindigt bij het begin van het verhaal.

De boer verhaalt zijn smekende gevoelens in “Orchard” in Americana stijl. Het nummer deint een tijdje maar verruwt heerlijk en zet een toon neer die wellicht uitkomst biedt. “Smeek hard en wie weet komt het goed”

“Repeat after me” vertolkt de vraag van de Arbeider of hij nog dromen mag. Hoop op een goede afloop rest hem. Een mooi spannend opgebouwd gitaarnummer met kleine maar doorslaggevende bijdragen van slagwerk en toetsen.

“The Garden” is een muzikaal herbeleven uit vroeger tijden. Van die kleine, voor mij herkenbare, psychedelische speldenprikjes uit een tijd dat je daar van in de ban van raakte. Ze dragen, heerlijk uitgesponnen en met veel detail, de gevoelens van de pacifist.

Als afsluiting het titelnummer “Mad Dogs in the Sun” Weer die stem maar nu een zanglijn hanterend die haast jazzy het beklemmende verhaal vertelt van de soldaat die de grenzen tussen zijn wereld en die van de vijand ziet vervagen. De soldaat naar het slagveld gestuurd door leugens en propaganda van universele aard.

“Mad Dogs in the Sun” een groot klein album om te beluisteren in de wetenschap dat er met veel gevoel aan is gewerkt. Een album dat je uitnodigt om Ruud Fieten, in betere tijden, live te gaan zien en beluisteren. Tot slot nog even Ruud Fieten ten voeten uit: “Tja, de band heeft niet echt een naam maar dat komt misschien nog wel”.

Dan alleen de leden maar: Ruud Fieten: vocals en akoestische gitaar, Frederik Roeland: Drums, Peter Kroes: Bas, Gerhard Post: elektrische gitaar, Dave von Raven: (wie? jawel) piano.