Robert Cray Band, That’s What I Heard

That’s What I Heard is het 20e studio album van de Amerikaanse gitarist, singer-songwriter Robert Cray. Cray behoort tot het selecte groepje muzikanten dat de blues in de jaren tachtig van de vorige eeuw nieuw leven inblies en deze muzieksoort zelfs weer hitparade-fähig wist te maken. Een zanger met een warme, aansprekende stem, een gitarist met een clean gitaargeluid, een beetje een tegenhanger van generatiegenoten als Stevie Ray Vaughan en George Thorogood, daarnaast ook nog eens een begenadigd songwriter, die behalve eigen pareltjes als Right Next Door en Smoking Gun ook nog een stevige vinger in de pap had bij het schitterende Old Love, dat hij samen met Eric Clapton schreef.

Terwijl je veel bluesmannen op festival aanschouwde met een glas bier in de hand, bij Cray paste een glaasje rode wijn beter. De hardcore blues liefhebbers hebben Cray in de loop der jaren een beetje vaarwel gezegd, omdat hij meer en meer afdreef richting soul met daarvan als hoogtepunt zijn CD met Hi Rhythm uit 2017. Nu is hij weer terug met zijn eigen band, die naast hem bestaat uit toetsenist Dover Weinberg, drummer Terence F. Clark en zijn long time buddy Richard Cousins op bas.

Robert Gray weet nog steeds constante nummers van hoge kwaliteit af te leveren. Zes van de twaalf nummers zijn van eigen hand, vijf schreef Cray er en Richard Cousins leverde het nummer A Little Less Lonely. Twee blues nummers en één gospel, de rest is te plaatsen in de categorie soul en/of rhythm & blues. Naast het eerder genoemde A Little Less Lonely is You Can’t Make Me Change en prima blues nummer. Op de gospel Burying Ground krijgt de band prima ondersteuning van een heerlijk koor, The Sensational Nightingales. Cray waagt zich zelf op het terrein van de politiek met This Man, een anti-Donald Trump song. Het enige nummer, dat ik een beetje overbodig vond, was het slotnummer Do It, een beetje rommelige jam met gastgitarist Ray Parker, Jr. Maar verder valt er weer genoeg te genieten en laat Robert Cray horen nog niets aan kracht ingeboet te hebben. Zijn warme stem klink nog vanouds, zijn gitaarspel nog even fel en lyrisch.

Ton Kok Auteur