VanWyck, Molten Rock

VanWyck, een naam die verwijst naar haar grootmoeder, is het alter ego van de Nederlandse zangeres en songschrijfster Christien Oele. Ze wandelt ruim 4 decennia op onze planeet waarvan een deel van haar jeugd in Nieuw-Zeeland. In een interview omschrijft ze zichzelf als een destijds verlegen meisje op de middelbare school, dat weliswaar piano speelde, maar pas tijdens haar studie geschiedenis liedjes begon te schrijven. Aanvankelijk bevond Christien Oele zich in een andere, meer jazz/dance georiënteerde, muzikale hoek. Haar eerste VanWyck album “An Avarage Woman” uit 2018, vooraf gegaan door de Ep “Tannet Legs” en het project “One Song a Week”, maakte ze vanuit een innerlijke noodzaak. Zelf verantwoordelijk zijn voor een eigen schepping, zo omschrijft ze haar drijfveer. Zich niets aantrekkend van enig gangbare trend maar met een hang naar Amerikaanse folk.

VanWyck is niet alleen Christien Oele maar ook een fantastisch op elkaar ingespeelde band. Gitaar, akoestische gitaar, drum, bas, piano een tipje toetsen en af en toe een fijnzinnige backing vocal.

“Molten Rock”: niet vaak heb ik, na het afspelen van een album, het gevoel dat ik iets heel bijzonders heb gehoord. Bij “Molten Rock” was dat, wat vanWyck betreft, de tweede keer. De eerste keer was bij “An Avarage Woman”. “Molten Rock” heeft, meer nog dan haar voorganger, een soort trage meeslependheid waar je helemaal in op kunt gaan. Zelfs zonder de teksten goed te beluisteren hebben de songs een geweldige zeggingskracht. Ze zijn melancholiek, overpeinzend, dreigend, verhalend, spiegelend, soms geëngageerd en doorspek met eigen ervaringen. Een, bijna platgetreden, term als tijdloos past bij haar muziek omdat het appelleert aan elementaire gevoelens die muziek kan oproepen.

VanWyck heeft een warme stem die ze in één tekstregel ook naar heel ijl kan buigen. Haar stem schuurt ook een beetje en gaat af en toe vol overtuiging net naast de lijntjes. Margo Timmins van de “Cowboy Junkies” komt hierbij even om de hoek kijken evenals “Tanita Tikaram” als zij het laag in gaat. Ook twee zangeressen die een geweldige imperfectie beheersen.

Molten Rock begint met “Supermarket Line” en daarmee kiest VanWyck niet voor de meest voor de hand liggende opening. Een ogenschijnlijk vrolijk deuntje maar zo heerlijk in het gehoor dat het niet kapot kan. De tekst even laten doordringen en horen hoe mooi woorden en melodie elkaar versterken, meer verklap ik niet. “Lead Me On” volgt en dat geeft de ziel het door poëten zo gekoesterde ongrijpbare gevoel van melancholiek verlangen.

Tien nummers resten dan nog. Ze slepen je mee en laten zich omschrijven zoals je ze zelf zal gaan voelen bij het beluisteren. “Molton Rock” sluit af met het titelnummer. Als ware je hart van steen, hij smelt. En daarna? Gewoon weer afspelen.