Pokey LaFarge, Rock Bottom Rhapsody

Op het hoesje van zijn achtste album Rock Bottom Rhapsody danst Pokey LaFarge met een skelet. Het geraamte is gekleed in een jurk, toont een grijns lange tanden en heeft de dunne vingers op de hand van LaFarge gelegd. De gelijkenis tussen de Amerikaanse singer-songwriter en het uit een lokale universiteitsklas ontheemde biologievoorwerp is opvallend. LaFarge wil aangeven dat de afgelopen jaren niet gemakkelijk waren. Rock bottom. Erg veel meer uitleg wordt er niet gegeven.

Het titelnummer ‘Rock Bottom Rhapsody’ opent de langspeler. Het is een droefgeestige soundscape, alsof LaFarge de huidige, verwarrende tijden in muziek wilde vangen. De dertien liedjes op deze release zijn echter voor de coronacrisis opgeschreven, maar reflecteren op een juiste manier het jaar 2020. ‘End Of My Rope’ is een rock ‘n’ roll liedje voor wat beweging, voor ‘Fuck Me Up’ blijft de luisteraar op diezelfde dansvloer, maar het zijn ook twee tracks met betekenisvolle titels.

Andrew Heisler aka Pokey LaFarge is van 26 juni 1983. Hij wordt geboren in Bloomington, IL, USA. Opa bracht hem in contact met de banjo, de gitaar en veel literatuur. Als tiener trok hij langs kleine zalen en coffeeshops, pakte op de hoek van elke straat zijn gitaar uit zijn koffer en speelde een maaltijd bij elkaar. In 2006 bracht hij independent het debuut Marmalade uit.

In de track ‘Lucky Sometimes’ trekt LaFarge de luisteraar de kroeg in. In een sfeer van schraal bier en heel veel sigarettenrook verhaalt hij over het meisje dat bedient. Liefde op het eerste gezicht, een gesprek buiten op het terras, liefdevolle klanken, thuis komen, een liefdesverklaring.

Rock Bottom Rhapsody is een plaat met fladderende rockmuziek, tedere liedjes waarin wordt gezongen over gewone mensen. LaFarge is uit een put geklommen en heeft een plaat gemaakt waarop het liedje centraal staat. De Amerikaan noemt muzikanten als Roy Orbison, Nick Cave, Bob Dylan en Tom Jones als invloeden. De verhaallijnen in nummers van deze ‘crooners’ zijn altijd belangrijker geweest dan de beheersing van een instrument. Precies dat heeft LaFarge op deze release gedaan. Hij heeft liedjes geschreven – en hier en daar een soundscape – en deze zo eenvoudig mogelijk opgenomen. Vakmanschap kwam voor virtuositeit.

Pokey LaFarge heeft een album gemaakt waarbij de verhalen in mooie liedjes zijn geland. Wie wil afdalen naar de bodem van de put waarin hij zat, heeft dertien tracks de tijd dit te doen. De luisteraar die wil genieten van folk en rock ‘n’ roll met een veeg vaudeville, een toef jazz en ruim voldoende Westerse swing blijft tot ver na sluitingstijd luisteren naar Rock Bottom Rhapsody en hangen voor wat toegiften. (New West Records)

Jaks Schuit Auteur