Stu Larsen, Marigold

De in Dalby geboren dorpsjongen uit Australië groeide uit tot een muzikant die over de wereld toert en, naar eigen zeggen, geen vaste woon- of verblijfplaats heeft maar wel een schare liefhebbers. De romantiek van een troubadour ten voeten uit. Al dan niet gecultiveerd, het heeft wel wat maar er schuilt ook een gevaar in.

“Marigold” is zijn vierde album. Veel mooie nummers met Larsens typerende stemgeluid en gitaar als dragers, omlijst door gedegen spelende muzikanten, relaxed in het gehoor en fraai opgenomen. Lieflijk is voor mij een woord dat past bij een deel van dit album.

“Marigold” bevat echter ook een aantal uptempo nummers. Bij deze nummers rijst bij mij de vraag: “wat wil je laten horen”. Nummers als “Hurricane” en “Whisky Blankets” zeggen mij zeer weinig. Ze ontberen eigenheid en klinken als niemendalletjes. Het argument dat een album per definitie afwisselend moet zijn doet in deze nogal wat afbreuk aan de meer gedragen nummers en blijkt dus niet op te gaan.

Maar dan plotseling: “Wide Awake Dreaming”, zeer gewaagd, want aanschurend tegen te veel sentiment, maar uitmondend in schoonheid. Er dook zelfs een associatie met Nick Drake op in mijn auditief geheugen. Het album begint eigenlijk pas na deze song en ontpopt zich als een Goudsbloem. Heerlijk om ruggelings naar te luisteren.

Even terug naar eerder werk van Stu Larsen want ik voel een genuanceerde dreiging. Kleine verrassingen in instrumentaria als een blazer, een cello of een dissonant in een melodie, zijn op dit album wat magertjes aanwezig. Ze gaven vaak, het door mij zo geliefde, randje aan zijn songs. In die zin schuift Stu Larsen met dit, voor driekwart fraaie, album wat naar het midden op.

Het imago van de troubadour zonder vaste woon- of verblijfplaats begint achter hem te liggen. Dat heeft zijn muziek niet meer nodig en kan hem gaan achtervolgen want liefhebbers/fans zijn nogal eens uiterst conservatief in wat ze van een muzikant verwachten.