People Years, Animalism

Ooit gehoord van People Years? Het is een vrij jonge band uit Birmingham, Alabama, USA, waarvan de leden eerder in diverse (bekende) plaatselijke bands speelden als Sea Fix, Warm In The Wake, en Vulture Whale. Zegt je dat misschien al iets? Zij omschrijven hun muziek als volgt: “een droom over een propje gemaakt van ondergrondse en atmosferische deeltjes van bands als Puna, Pavement, Pink Floyd en LCD Soundsystem, bekleed met laagje van een vreemde uitvoering van jezelf; geladen in een blaaspijp en geschoten in het middernachtelijk haar van het gothic meisje genaamd Summer die Robert Smith aanbidt. Ze zat een aantal rijen voor jou in de klas…..”

Oké, zo gaat het nog even verder in het persbericht dat ik ontving samen met dit album. Wat de schrijver dezes gerookt, gesnoven of geslikt heeft is niet bekend, creatief werd hij er wel van, maar wij niet veel wijzer. Voor de liefhebber en omdat het best grappig is heb ik ook de rest vertaald en is onderaan dit artikel te lezen. People Years bestaat uit Chris Rowell (zang en gitaar), Tony Oliver (keyboards), Greg Slamen (bas) en Wes McDonald op drums. Chris Rowell is ook degene die de songs geschreven en geproduceerd heeft en de hoesfoto’s maakte. Daar ik mijzelf tegenwoordig beperk tot een goed glas wijn en vermoed dat niet alle lezers in hoger sferen zijn beperk ik mij tot een, in de ogen en oren van People Years, nuchter verslag van hun debuut album ‘Animalism’. Het openingsnummer ‘Recognizable Animal’ verrast met een heldere meerstemmige samenzang op een pittige basis van drums, bas en gitaren. Veelbelovend voor de rest. ‘False Start’ is van een hele andere orde, maar zeker zo boeiend, terwijl het feitelijk een langgerekte toon is waarom heen gemusiceerd is. De psychedelische sfeer die al in het eerste nummer bij vlagen aanwezig was zet zich hier door. Op dezelfde wijze gaat het in ‘Commonly Known’ maar nu in up-tempo en met hoog stemmige koortjes. ‘Not Really Surfing’ kenmerkt zich door een sixties geluid met fraaie keyboard improvisaties en een stuwende bas en drum. ‘Roadkill’ (hun debuut single) begint met een fraai licht pianospel, waarna een hobbelende bas erbij komt, drums, dan nog een laag keyboard. Het groeit aan tot een ‘wall of sound’ die halverwege het nummer mindert waarna de zang begint. De bas is steeds prominent aanwezig in het ritme of tegen het ritme in, lekker. Uiteindelijk verdwijnt alles in een langgerekte toon. ‘You Don’t Do Nature’, ‘Fall In Line’ en ‘Your Locket’ zijn relaxed en mooi helder in zang en keyboards, de bas en drums aanwezig op de achtergrond. ‘Animal Taxxx’ is een tikje steviger met gitaar en drums. Het slotnummer ‘Fear Culture’ rockt stevig met een aardige gitaar riff die we eigenlijk het hele nummer door horen en is een mooie hoofdrol voor gitarist Chris Rowell.

Al met al een album waar ik, ook met een glas wijn, heel blij van word en nog vaak zal draaien op hoog volume. (Cornelius Chapel Records)