Andy Fleet, The Sleepless Kind

De songwriter, zanger en pianist Andy Fleet mengt in zijn muziek de blues, jazz, rock en klassieke invloeden tot een prachtig amalgaam. Zo ook op zijn nieuwe album ‘The Sleepless Kind’ waar we zeven jaar op hebben moeten wachten. Naast Andy Fleet op zang, piano en keyboards, treffen wij zijn fantastische kompaan op trompet: Andre Canniere, die ook op zijn vorige album van de partij was. Deze man voegt precies de juiste sfeer toe met zijn ijle, koele tonen. Verder Zane Maertens op bas, Joe Evans op drums, Pete Kershaw op elektrische gitaar, Chez Taylor op saxofoon en fluit en tot slot doet Sarah Doe de backing vocals.

Het album is een ode aan de kleine uurtjes en nachten in Soho, Londen, maar als je herinneringen hebt aan een andere nachtelijke stad dan werkt dat net goed merkte ik zelf. ‘The Sleepless Kind Part One’ opent het album, heel rustig, weemoedig bijna met alleen piano en trompet. Het neemt je mee naar het begin van de nacht met alle vertier, neon licht, drukke kroegen, clubs die hun deuren net open doen; het idee dat de nacht lang is en alles te bieden heeft: welkom in de nacht van Andy Fleet in Soho! Met het nummer ‘Been There, Drunk That’ kom je in het echte nachtleven; het is up-tempo en de weemoedige trompet uit het openingsnummer heeft wat meer pit gekregen. Hier maken we ook kennis met Andy Fleet als zanger. Hij heeft een wat hoge, lichte stem; ik vond het even wennen, alsof de stem niet helemaal bij de muziek past maar na verloop van tijd en luisteren was ik om: de balans tussen de muziek en zijn stem is precies goed en brengt een bepaalde sfeer die inderdaad doet denken aan de nachtelijke uurtjes. Het belangrijkste en tevens langste nummer (7:45) op dit album is ‘Through Closed Eyes’ en verteld van de uil die de donkere stad overziet vanaf zijn hoge punt. Jammer genoeg zat de tekst niet bij het album. Een kosten kwestie kan het bijna niet geweest zijn want de hoes is een kunststuk met een bijzondere ‘feel’, of het geld voor het meeleveren van de teksten was op, wie weet. Onbegrijpelijk in ieder geval, de tekst doet er namelijk altijd toe. Als het alleen om de muziek gaat is een instrumentaal album voldoende, lijkt mij. Als afsluiter van album en nacht speelt ‘The Sleepless Kind Part Two’, een wat optimischer nummer met weer die weergaloze trompet. Het wordt licht, de laatste mensen gaan naar huis, alleen, in groepjes of met z’n tweeën, een dronkaard strompelt mompelend voorbij terwijl de eerste straatvegers de natte straten schoonvegen. De uil is dan allang vertrokken van zijn hoge post om misschien op een nacht weer terug te keren…(Low Vinyl Records)