Joe Nolan, Drifters

De Canadese singer-songwriter Joe Nolan musiceert met gitaar en mondharmonica. Dat klinkt simpel, maar het is natuurlijk razend moeilijk muziek te maken die eenvoud en kwaliteit bij elkaar brengt. Op de langspeler Drifters laat Nolan muziek horen waarbij het onmogelijk is te ontsnappen aan aandachtig luisteren. Op zijn vierde langspeler staan tien liedjes die de luisteraar bijkans de studio intrekt. De opgenomen tracks grijpen met uitgeklede instrumentatie de aanwezigen warm vast.

Joe Nolan debuteert in 2011 met het album Goodbye Cinderella. De Canadees telt eenentwintig lentes en valt op tijdens ‘open mic’ avonden. Nolan toert daarna met eigen materiaal door zijn thuisland. Opvolger Tornado (2014) laat de klasse van de jonge muzikant horen, maar toucheert ook een dilemma. Succes en in liedjes verwoorde smart passen niet in alle gevallen bij elkaar.

In 2018 pareert Nolan met Cry Baby dat probleem. Zijn derde schijf is verpakt in melancholieke gekte, somberheid en depressie zijn in bijna elk nummer voelbaar, relaties eindigen immer en altijd in een breuk en eenzame avonden kennen slechts de kompaan alcohol. Al die ellende wordt weggeschreven in tien prachtige songs.

Drifters telt eveneens tien nummers. Nolan heeft er voor gekozen zo ongeveer alles alleen te doen. Heel af en toe is er een bevriende gitarist of een toetsenist die helpt. Kevin Breit (gitaar) en Mike Little (toetsen) begeleiden sober. Andrew Scott beroert de percussie en Nataya Nolan zingt spaarzaam mee. Opener ‘Kisses In The Dark’ is in een vloek en een zucht – en dan vooral een zucht – voorbij. Bij ‘Tupelo Honey’ tast de luisteraar naar de stoel die lijkt neergezet in de studio. Bij ‘Jaguar’ is er de gulle omhelzing. De muziek en de teksten verwarmen, de stilte krijgt een plek in de muziek, de aanwezigen worden ondergedompeld in aangenaam geluid.

In 42 minuten en acht seconden is er geen moment een merkbare versnelling. In ‘One Of These Days’ schuurt de stem van Nolan even, maar ook dat verhoogt slechts de sfeer. Afsluiter ‘How I Used To Be’ is een optelsom van alle eerder genoemde kwaliteiten.

Rootsy House Sessions is een bonusschijf bij de release. Op 2 april 2019 trok Joe Nolan de deur van Rootsy House Studio in Norrtälje, Zweden achter zich dicht. Hij nam die dag zeven nummers op. De vijfentwintig minuten en negentwintig seconden muziek zijn een vervolg op Drifters. Ook op Rootsy Sessions Zweedse folkmuziek met een warme snik, teksten die passen in een muzikaal en dynamisch verhaal. Nolan maakt de luisteraar deelgenoot van een emotioneel leven waarin prachtig gemaakte folk een belangrijk onderdeel is. (Rocksnob)

Jaks Schuit Auteur