Ron Sexsmith, Hermitage

Even leek het erop dat zijn vorige, vijftiende(!) album uit 2017 ‘The Last Rider’ zijn laatste zou zijn, maar in een interview noemde Ron Sexsmith zijn eerder gedane uitspraak niet realistisch, “Ik schrijf de hele tijd liedjes en ik ben er vrij zeker van dat er meer albums zullen volgen”. Ook op dit nieuwe album weer een respectabel aantal van veertien nummers die melodieus en fris klinken ondanks zijn beetje zeurende, nasale stem die soms doet denken aan Ray Davies.

Na een aantal malen het nieuwe album beluisterd te hebben komt de conclusie dat hij het weer geflikt heeft: veertien juweeltjes zoals hij ze alleen kan schrijven. Mooie afwisselende liedjes, vaak vrolijk, soms lichtelijk droevig met een optimistische touch. Dus net als op zijn vorige albums! Normaal gesproken is dat geen goede aanwijzing, maar Ron Sexsmith speelt het klaar om keer op keer met nieuwe liedjes te komen die herkenbaar zijn terwijl ze toch origineel en boeiend zijn om naar te luisteren. Dat deze fantastische componist nog nooit een hit gehad heeft is verbazend, maar zegt misschien ook iets over wat de gemiddelde luisteraar wil horen. Zijn schare van professionele bewonderaars, zoals bijvoorbeeld Elton John, Elvis Costello en Paul McCartney, is weliswaar geen garantie voor een hit, maar geeft wel aan waar de huidige grote musici der aarde zelf naar luisteren.

Hij schildert met woorden, klanken en zelfs vogelgeluiden getuige het openingsnummer ‘Spring Of The Following Year’ waarin hij zichzelf de vraag stelt hoe de komende lente de vogels zullen zingen rond zijn nieuwe huis; “Where will it lead? The spring of the following year, after the winter has fled from our bones. The only thing I know for sure, is that I will love you even more, even more.” Een lied dat zo afkomstig kan zijn uit de Romantische periode van de 19de eeuw. Het bepaalt ook voor een belangrijk deel de sfeer voor de rest van het album. De onderwerpen zijn vaak klein en aardig, mooie mijmeringen, over vriendschapsbanden, spijt en acceptatie. Maar ook bozig als in ‘Winery Blues’ waarin hij de nare ervaring bezingt van een voorprogramma dat hij verzorgt voor een bekende artiest. Of in ‘Dig Nation’ over de genadeloze omgeving van het internet; een aardig woordspel omdat het woord ‘dignation’, waardigheid betekent, terwijl ‘dig nation’ staat voor de twee kampen in Amerika die elkaar niets toegeven: “In Dig Nation you will never be befriended, not by the humourless or easily offended”. Naar gelang het onderwerp is de muziek vriendelijk melodieus tot strakker in het ritme.
Geen moment te laat komt dit nieuwste album ‘Hermitage’ van Ron Sexsmith. Als we tijdens deze onwerkelijke dagen met een onzekere toekomst ergens aan toe zijn dan is het wel zijn muziek die ons ontroerd, geruststelt, troost en vooral ons leven verrijkt. Neem de tijd en luister.(Cooking Vinyl)