Mrs. Henry, Live At The Casbah

Met vijf nummers is de nieuwe plaat van de Amerikaanse rockband Mrs. Henry niet echt een long player te noemen. Hoewel? Met twee nummers die de negen minuten overstijgen, plus nog één die dik acht minuten aantikt is deze ep zeker geen langehalen-gauw-thuis. Wat het wel is? Een broeinest van geluidsexplosies en overstuurde gitaren met ertussenin momenten van breed uitgesponnen rust.

Mrs. Henry bestaat uit Dan Cervantes (gitaar, zang), Jody Bagley (keys, zang), Blake Dean (bas, zang) en Chad Lee (drums) en bracht tot nu toe verschillende albums uit, waaronder The Last Waltz, hun ode (of beter gezegd: interpretatie) aan het afscheidsconcert van The Band. Nieuwste worp van de band, Live At The Casbah, is opgenomen in de San Diego Nightclub The Casbah op de avond van het dertigjarige bestaan van de club. Exact een jaar na dat optreden op 24 januari 2019 verschijnt nu een live-registratie van die avond.

Voor wie een rustig avondje van muziek wil genieten, nippend misschien aan een goede whisky, is dit wellicht niet de juiste plaat. Subtiel is niet een woord dat voorkomt in het woordenboek van de band die zich laat inspireren door jaren zestig en zeventig rock en soul. All I Can Do beukt met een zompige gitaar, straf drumwerk en een op hol geslagen orgeltje de plaat open. Een geluidsexplosie die vrijwel het hele nummer doorgevoerd wordt. Niet dat er geen rustige accenten in zitten – zo neemt de band tegen het einde van het nummer even gas terug – maar overall is het een en al ramwerk dat hier tentoongesteld wordt. Even subtiel als een varkensslachter op een all vegan festival.

Peace pakt het iets beheerster aan.  Een redelijk rechttoe-rechtaan rocker die niet zou misstaan op classic rock radio. Cervantes is niet de beste zanger, maar de song heeft een lekker voortjagend tempo waardoor het toch wel te genieten is.  Beter – ook wat betreft zang – is Lovin’ You, Baby: een slowblues met schitterend pianospel. Even adempauze voordat de gekte weer losbarst op Where Are We Going. Een welhaast psychedelische punkrock uitbarsting met een door de duivel bezeten zang door Dan Cervantes. Niet voor degenen met een zwak hart, alleen al door het losgeslagen orgeltje.  Afsluiter The River is stevige Southernrock met een mooie slide, hoewel het begin van het nummer  bijna barrelhouse-achtige blues is. The Black Crowes en The Allman Brothers Band zijn twee namen die opkomen bij het beluisteren van deze laatste track.

Live At The Casbah is niet een plaat voor fijngevoeligen: daarvoor zompt de gitaar te hard, de drums te meedogenloos, de keys te explosief en de zang te luid.  Het is een plaat vol energie van een band die beukt.