Musiceren met de ogen dicht. Bijna eindeloos plezier op een zondagmiddag

The Harmaleights

Op een tafeltje in de Tuinzaal van de Tolhuistuin, Paradiso ligt het debuut van het Amerikaanse duo The Harmaleighs. De dames komen een klein kwartier te laat de zaal binnen, gespen gitaren om en zetten het eerste liedje in. ‘Anthem For The Weak’ is een breekbaar nummer, is ingetogen country met een snik. Spatzuiver zingt het duo een tekst over de minder gelukkigen in deze maatschappij. ‘Every Single Night’ en ‘Dim The Light ‘volgen. Het zijn tracks van de in augustus 2019 verschenen langspeler She Won’t Make Sense. Haley Grant en Kaylee Jasperson hebben na een klein kwartier musiceren behoefte om even te praten. Eerste concert op het vaste land van Europa, bla bla, Paradiso, bla bla en Gill Landry, hoera en bla, bla. ‘Don’t Panic’ is na het gebabbel opnieuw vier minuten muziek met veel kwaliteit. Er volgt een cover. ‘Girls Just Wanna Have Fun’ van Robert Hazard was in 1979 een hit voor Cindy Lauper. Na ‘the fun’ wordt er geschakeld naar een break up nummer. De dames hebben ooit een relatie gehad en na zes jaren was er ter afsluiting een liedje. Met luchtige en ietwat wrange humor wordt er terug’gekeken’ naar de afgelopen jaren én in 2020 samen gemusiceerd. The Harmaleighs sluiten na iets meer dan een half uur af.

Gill Landry laat niet lang op zich wachten. De Amerikaan komt met twee begeleiders binnen, maar stapt solo het podium op, groet het publiek en zet ‘Funeral In My Heart’ in. De toon is daarmee gezet! ‘Funeral In My Heart’ is misschien wel het mooiste begrafenisliedje ooit. Landry zet in iets meer dan drie minuten de voor- en nadelen van afscheid nemen op een emotionele rij. Hij speelt losjes, ervaren en geeft de bezoekers in de Tuinzaal een eerste hoogtepunt.

Gill-Landry

Na twee nummers alleen te hebben gespeeld vraagt Landry zijn begeleiders op het podium. Staande bas en drummer, een klein spelende ritmesectie, muzikanten die de uitvoerende rollen uitstekend beheersen, maar het gaat vanmiddag om de liedjes van Landry!

Er is veel te vertellen over Gill Landry. Geboren in Lake Charles, Louisiana, speelde als tiener zijn eerste nummers op straathoeken en was lid van Old Crow Medicine Show. De liedjes van songsmid Gill Landry zijn in bijna alle gevallen iets langer dan drie minuten. De Amerikaanse bard grijpt het onderwerp onmiddellijk bij de lurven, meldt de gebeurtenissen en sluit af. Dan volgt een volgende kompositie. ‘I Love You Too’ is het eerste liedje op het net verschenen album Skeleton At The Banquet. Het intro raakt de luisteraar diep in het hart. ‘Tennessee’ is een ervaring waarbij de Amerikaan singer-songwriter in de spiegels van zijn auto keek naar een plek in zijn Amerika, die hij graag achter zich liet, ‘Denver Girls’ zijn – daarna – de moeite waard en een nummer op zijn soloplaat The Ballad Of Lawless Soirez uit 2007. Het zijn observaties, persoonlijke verhalen die de journalen op televisie niet halen maar herkenbaar zijn voor de man en de vrouw in de straat.

Gill Landry bedankt zijn begeleiders en belooft nog wat liedjes alleen. Vroegere president George W. Fuckface, ook wel bekend als George W. Bush krijgt een veeg uit de pan, Landry maakt duidelijk ook geen fan te zijn de huidige president, maar doet dat niet in een lang verhaal maar gewoon in het liedje ‘Mutiny’ uit 2007 is een duidelijke afsluiting van een prachtig concert. Amerika verdient een betere leider en Gill Landry is een geweldige promotor van dit voornemen. Langspeler Skeleton At The Banquet is een hoogtepunt in een prachtig oeuvre en zou in de eindejaar lijstjes van 2020 mogen eindigen.

 

Jaks Schuit Auteur