Jason James, Seems Like Tears Ago

Op een van de foto’s op de hoes van Seems Like Tears Ago leunt Jason James op een stapel langspelers. Het zullen albums uit de jaren vijftig en zestig zijn. James haalt zijn invloeden uit deze decennia en heeft zijn hart verpand aan kreunende country en folkmuziek met een flink portie pedal steel. Daarbij staan de teksten vol met relatieleed en verwaarloosde liefde. Al die ellende levert een geweldig debuut op. In de huiskamer druppelen de tranen uit de luidsprekers. Na even dweilen en moppen mag Seems Like Tears Ago opnieuw gedraaid worden.

Titelnummer ‘Seems Like Tears Ago’ opent. Het is alsof Willie Nelson in de hoek van de studio goedkeurend aanwezig is geweest. De gitaar jankt, de drummer hakt niet maar schuifelt zachtjes over de vellen en bij alle achtergrondvocalisten is de snik hoorbaar. ‘I Miss You After All’ is daarna een smachtend liefdesliedje. De viool zet in en na twee zinnen vol ellende kijkt James opgewekt naar de toekomst. Hij mist zijn liefje, wil graag dat ze belt, maar besluit toch een liedje te schrijven. Verdriet wordt vertaald in een goede track en levert uiteindelijk meer op dan voor niets geplengde tranen.

In ‘Move A Little Closer’ wordt de gitaar van Duane Eddy gebruikt. James is geen vuurspuwende rebel, maar heeft genoeg peper in de gitaarsnaren om het liefje drie onvergetelijke drie minuten op de dansvloer te bezorgen. ‘We’re Gonna Honky Tonk Tonight’ is precies wat de titel beloofd. Een dansliedje zoals er veel in een dozijn te vinden zijn, maar de track is ook tijdloos en herkenbaar.

Precies tien nummers op Seems Like Tears Ago. Met iets meer dan tweeëndertig minuten is de langspeler (!) aan de korte kant. Dat is ook het enige bezwaar aan dit debuut van Jason James. Op het podium kan het publiek om “meer, meer” roepen, in de huiskamer is er de repeatknop. Gewoon vanaf het eerste liedje opnieuw beluisteren. (Melodyville Records)