Leif Vollebekk, New Ways

Moet je, om een album te bespreken, fan van de artiest zijn? Moet je zijn/haar vorige werk kennen? Moet je überhaupt de muziek mooi vinden? Nee, ik vind van niet. De muziekstijl moet je wel liggen. Het overgrote deel van wat ik beluister voordat ik beslis of ik het album wel of niet bespreek ken ik niet, zowel artiest als de muziek. Ik sta wel altijd open voor wat ik hoor. Waar het mij om gaat is de prikkel die ik krijg tijdens het luisteren en of ik aandachtig luister of de plaat speelt op de achtergrond terwijl ik iets anders doe maakt niet zoveel uit. Die klik of prikkel dus kreeg ik tijdens het opruimen van mijn ‘schrijfplek’ terwijl het nieuwe album van Leif Vollebekk opstond. Wat was mijn eerste indruk? Mooi, rustgevend, veel prettige herhalingen, bijna meditatief en dan, als verrassing tijdens de begeleiding van piano en sobere drums, een heldere solo op gitaar zoals in ‘Blood Brother’ of mondharmonica in ‘Apalachee Plain’ die perfect bij de sfeer past. Zijn zang is afwisselend praat-zingend of zingend, maar altijd zeer melodieus met soms korte hoge uithalen wat er voor zorgt, samen met de verrassende muzikale begeleiding, dat elke song boeiend is. De zang is beslist een instrument op dit album. In ieder geval reden genoeg om zijn vorige werk ook te beluisteren, zoals zijn vorige album ‘Twin Solitude’. Zijn nieuwe album ‘New Ways’ gaat dieper, is intiemer. In een interview vertelde hij dat alles wat hij niemand wilde vertellen op dit album terecht gekomen is. De opnames werden snel gemaakt op verschillende plekken met een uiterst sobere muzikale bezetting, waarna ze in de studio werden beluisterd. Als het niet helemaal goed voelde werd bijvoorbeeld de gitaar gewisseld voor piano, de microfoon instelling verandert, etc. Zodra het juiste gevoel en de juiste toon gevonden was liet hij de song zoals het was. Op deze manier heeft hij tien tracks opgenomen met tien verschillende psychische stemmingen. Leif Vollebekk: “ieder nummer heeft zijn eigen polsslag om de luisteraar naar zich toe te trekken; mijn voorlaatste plaat (‘Twin Solitude’) maakte ik voor mijzelf, dit album is voor iemand anders”. En zo komt het ook over als de luisteraar zich openstelt voor de muziek op dit prachtige album. (Secret City Records)