Bonnie Bishop, The Walk

De uit Texas afkomstige rootsy singer-songwriter Bonnie Bishop verbleef jarenlang zonder veel succes in Nashville. Dat groot voorbeeld Bonnie Raitt haar song Not Cause I Wanted To voor het album Slipstream coverde, mocht evenmin baten. Lichtelijk gefrustreerd keerde ze terug naar Texas, nam een adempauze, volgde een songwritercursus ergens in Tennessee, bracht het licht zwalkende album Ain’t Who I Was in 2016 uit, om tijdens de opnames van The Walk in een juiste flow te verkeren, met een erg fraaie plaat als resultaat. In zeven tamelijk uitgesponnen nummers deelt ze op volkomen organische wijze haar personal life journey – zoals ze het noemt – met de luisteraar, via introspectieve teksten die haar kwetsbaarheid (I Don’t Like To Be Alone), twijfel (The Walk), schaamte (Woman At The Well) weerspiegelen, maar ook veerkracht (Keep On Moving), spiritualiteit en dankbaarheid (Every Happines Under The Sun en Love Revolution), en herstellend vermogen (Song Don’t Fail Me Now) tentoonspreiden.

Bonnie Bishop scheef alle nummers, in wisselende samenstelling, samen met Gabe Dixon, Emery Dobyns en Rebecca Lynn Howard, in een heerlijk zwoele mix van country, blues, funk en het allerbelangrijkste: gospelsoul. Het doorgaans schommelende, relaxte ritme vormt het fundament van smaakvol ingezette instrumenten: vaak zacht, soms stevig funk-rockende gitaren, warme pianoakkoorden, neerdwarrelende orgeltonen, gortdroge drums, latin-achtige percussie en sublieme gospelkoortjes. Dat alles door sterproducer Steve Jordan tot een buitengewoon aards klinkend geheel gesmeed. Ten slotte: Bonnie Bishop zingt echt geweldig, als nooit tevoren. Cadans, timing, kleuring, sensualiteit en dynamiek kenmerken haar stem. Voortaan in één adem te noemen met Bonnie Raitt, Bonnie Bramlett, Bonnie Bishop. (Thirty Tigers)