Wouter Planteijdt, Bullhorn

Een van de meest getalenteerde gitaristen van Nederland, de veel gevraagde sessiemuzikant en producer Wouter Planteijdt heeft de tijd genomen om een band te formeren die ideaal is om de liedjes die hij schreef na het tiende album van Sjako! te vertolken. Of zoals hijzelf zegt: ‘soms dienen zich liedjes aan die een eigen vehikel behoeven’. Samen met drummer Mischa Porte en contrabassist Gerco Aerts ontstond aldus de akoestisch band Bullhorn. Het gelijknamige album is live opgenomen, zonder overdubs dus. Vijftien nummers, geschreven, gecomponeerd en geproduceerd door Wouter zelf. Gespeeld door zeer ervaren musici met daarbij uitstekende stemmen zorgen voor een gevarieerd album. Mooi geproduceerd ook waardoor het helder en haarscherp uit mijn boxen komt. Het album verveeld geen moment door de verschillende stijlen en tempi. Elk nummer is anders en samen vormen ze toch een geheel, vakwerk!

Bullhorn begint met ‘Everybody’s Angry’, een prettige binnenkomer die stevig doorstapt en met een duidelijke boodschap aan ons allen: “bring a little love back into play”. Qua intensiteit is het volgende (titel)nummer hetzelfde, waarin Wouter worstelt met de keuze barricades (bullhorn) of het isolement van de werkkamer (monestary). ‘Manny’s Funeral’ is een rustige herinnering, overdenking bijna, mooi ritme en sober uitgevoerd. Het volgende nummer ‘The Aftermath Of You’ sluit daar prachtig op aan met een vrij vlakke melodie die er goed bij past en af en toe wat meer muzikale kracht in de chorus. ‘Woman’ is een sterke, onafhankelijke vrouw die weet wat ze wil en hoe ze zich kleed (‘a burkini’s just as sexy’) en het uptempo en de heldere zang onderstrepen dat. Heerlijk is het instrumentale deel met een fraai klinkende bas aangevuld met een brutale wah-wah op de gitaar. ‘Her Head’ is een ontroerende song over het langzaam kwijtraken van zijn moeder; mooi is het contrast tussen de gevoelige tekst en de muziek die wat opgewekter klinkt. Net als het nummer daarna ‘Last Coat’ over het voorgoed afscheid nemen. In ‘Catherine Oh Catherine’ is er verwarring over een eventuele MeToo situatie in een aardig kabbelend en melodieus nummer. ‘Good Defeats Bad’ is een kalm funky nummer (ja, dat kan) over de generatiekloof met een hele fraaie bassolo halverwege. Nummer 10 ‘On Either Side’ sprankelt je tegemoet, mooie meerstemmigheid, positief en opgewekt. Een mix van West Coast en Country die je ook tegenkomt op de volgende nummers ‘Trial & Error’ en in het uptempo ‘Tiny Flags’. Van een hele andere orde is ‘Slow Dance’, een prachtig nummer dat je vriendelijk dwingt je tempo te verlagen, je ongeduld vraagt te bedwingen door een stapje terug te doen. Prettig ook dat het volgende nummer, ‘Serious Smile’ in dezelfde sfeer en tempo zit, iets wat ik op dit album vaker tegenkom. Geen ‘harde lassen’ dus, maar een rustig golven in intensiteit. Ook dat maakt ‘Bullhorn’ evenwichtig en erg prettig om als geheel naar te luisteren.

Het laatste nummer is ‘Beauty Flies’; een bloedmooi nummer waarin de tekst en de melodie elkaar perfect aanvullen. Het begint rustig met een ijle gitaar en de mooie zangstem van Wouter Planteidt, halverwege komt er meer intensiteit door ruisende bekkens dan meer drums en bas en vervolgens een solo van de meester. De song eindigt zoals zij begon, ijl; ons achterlatend in een toestand die we graag even willen laten voortduren. Een juweel van een album! Neem eens de tijd…. (Zip Records)