The Schramms, Omnidirectional

Het is lange tijd stil geweest rondom de band The Schramms. Hun laatste studioalbum verscheen in 2000. Bijna 20 jaar later ligt er dan opeens een nieuw album voor mij ter bespreking. Multi-instrumentalist  Dave Schramm richtte in 1990 met Ron Metz (bas) en Al Greller (drums) de band The Schramms op, nadat hij als gitarist de band Yo La Tengo had verlaten.  Op het nieuwe album Omnidirectional zijn Ron en Al nog altijd actief, aangevuld met een hele waslijst aan muzikanten.

Het album opent met een knerpende basklarinet van Doug Wieselman.  Is David Schramm nu op de free jazz toer? Nee hoor, een gitaar en piano nemen het geluid over en de song Honestly Now ontpopt zich in een geslaagd jazzy experimenteel nummer. De sound doet veel denken aan het latere werk van Robert Wyatt. De song gaat over verlies en Dave zingt vertwijfeld: there’s a spot on the sun, deep maroon, What does it feel like to leave so soon.  Het nummer Spent  heeft een repeterende pianosound met fuzzy gitaarspel. De stem van Schramm klinkt zoals altijd zacht en vermoeid.  Een rustige jazzy sfeer biedt het lied Good Youth met en huppelende banjo en basklarinet. Een mooie song is New England, waarin een tweedeling tussen heden en verleden mooi wordt weergegeven. The Day When is een ouderwets klinkende The Schramms song namelijk meerstemmige zang omgeven door veel gierende gitaren. Het album sluit af met een verstilde instrumentale song met David Schramm alleen op zijn akoestische gitaar. Omnidirectional is duidelijk een groeiplaatje. Hoe meer gedraaid hoe beter het klinkt.

Paul Jonker Auteur