Tony McLoughlin, True Native

Als je muziek wilt horen tijdens een lange autotrip, dan is die van de Ier Tony McLoughin een uitstekende optie, wat mij betreft. Zijn door elektrische gitaar gedreven rootsrock dendert lekker voort, met fijne (semi)akoestische ballades als rustpauze. Niet veel nieuws, sterker: steevast meer van hetzelfde, waar ik niettemin steevast naar uitzie. Dit keer is dat bijna 100% voor het in Nashville – met iets meer country getinte liedjes – opgenomen laatste album True Native, samen met de band van landgenoot Philip Donnelly, u weet wel de fabuleuze gitarist op het album Nakend Child van outlaw-countryrocker Lee Clayton en voor vele anderen, onder wie John Prine, Donovan en Townes Van Zandt.

Acht songs telt het album, waaronder If You Were A Bluebird van Butch Hancock (Eats The Night Away), samen met het titelnummer en The Coulour Of Spring semi-akoestisch uitgevoerde nummers met gemoedelijke countryinslag. Prachtig rollende, licht headbangende rock vind je in het enigszins sinistere Blood On Blood, het tamelijk desolate Flying Bird en de bluesy stemmende slidegitaar in Here ComeThe Wind. Echoënde, smartelijke zang van McLoughlin in Below Zero weerspiegelt tot in den treure zijn deplorabele staat van zijn. Afsluiter Mercury is een heel klein gehouden liefdesballade: akoestische gitaar, mondharmonica en intens tobberige zang.

McLoughlin begeleidt zichzelf op akoestische- en elektrische gitaar, hammondorgel, harmonica en wordt – naast de eerder genoemde gitarist, percussionist en producer Philip Donnelly – bijgestaan door bassist Joe Gallagher en drummer Gev Barrett. En last but not least: zangeres Jean Anne Chapman Tarleton neemt de prachtige soulachtige achtergrondzang voor haar rekening.

True Native klinkt eenvoudig, puur, krachtig en is met ziel en zaligheid gemaakt, net als zijn voorgangers. (eigen beheer)