Jennis, The Mirror

Toronto, Canada. Dennis Gaumond en Jen Gillmor, samen Jennis, lopen al vele jaren mee in de plaatselijke muziekscene .De muziek van het tweetal wordt gemaakt met gitaren, dobro, didgeridoo, harmonica, fluit, mondharp en vele andere instrumenten. Geef het tweetal een nieuw muzikaal stuk speelgoed en ze halen er muziek uit en niet veel later zijn er de eerste aanzetten van een nieuw liedje. Jennis maakt opgewekte popmuziek waar veel invloeden in zijn verwerkt.

Gillmor (Jen) en Gaumond (Nis) debuteren in 2014 met de langspeler The Current. Er wordt getoerd en de recensies zijn lovend. Het duo vermaakt het publiek met muziek die prettig te beluisteren is. Daarbij mogen de voeten van de vloer. Jennis mengt een flink portie reggae in de liedjes en nodigt het publiek uit om (mee) te dansen. Op weg naar nieuwe podia worden nummers geschreven voor het vervolg van The Current.

The Mirror begint heerlijk. ‘You Never Know’ heeft precies dat juiste portie reggae om mee te willen bewegen. Ruim vier minuten onbedwingbare dansmuziek. Volgend nummer ‘Go Viral’ is een popnummer waarbij de beat ontbreekt. ‘Misunderstanding’ draait daarna vooral om de tekst en is zo’n track die niet in het brein van de luisteraar nestelt.

In ‘Sneak Past The Mirror’ is er de swingende cello in het intro. De beat is langzaam en dwingend. Het is zo’n liedje waarbij de slang uit de mand omhoog danst en de luisteraar ademloos toekijkt. ‘Too Much Stuff’ opent met de mondharmonica. Na het intro is er de mager gelukte poging om een schuifelende blues te musiceren. ‘There’s Only Love’ is een breekbare ballade. De track wordt ingehouden gemusiceerd en is een hoogtepunt op The Mirror.

Zo kabbelt de langspeler verder. Liedjes die niets toevoegen aan het oeuvre van Jennis worden afgewisseld met songs die indruk maken. Het duo sluit af met ‘Get Up, Stand Up’ van Bob Marley. De track vat de kwaliteit van The Mirror mooi samen. In eerste instantie is de luisteraar prettig verrast door de keuze voor deze cover. Na twee of drie keer luisteren is duidelijk dat Jennis niets toevoegt aan het origineel en is de keuze voor het nummer van Marley wat gemakzuchtig. ‘Get Up, Stand Up’ is een nummer voor de podia. Laat de fans maar mee brullen, in de huiskamers overtuigt de cover geen moment.

The Mirrot is niet het gedroomde vervolg op het verrassende debuut The Current. Gillmor en Gaumond kunnen op pad met dit nieuwe album, maar zullen geen nieuwe fanbase vinden met dit vooral wisselvallige product. (Independent)