Octave Lissner

Op 8 oktober, kwam het lang verwachte tweede, gelijknamige album uit van Parijzenaar Octave Lissner. Na zijn debuut EP en en zijn eerste goed ontvangen album Wildflower in 2017 heeft hij met het maken van dit album het roer radicaal omgegooid. Om maar direct met de conclusie beginnen, gewoon omdat het kan: dit album is prachtig! Het is gevarieerd, mooi en helder geproduceerd, originele pakkende melodieën, goede teksten en duidelijk met liefde gemaakt. Ik miste wel af en toe een rauw rafel randje in de vorm van een langere sax solo van Christophe Panzani of een gitaarsolo van Octave zelf; dit voor het contrast, maar dat heeft hij vast voor ons in petto bij een live optreden. Ik sprak kort geleden met hem en hij vertelde mij dat het eerste album Wildflower eigenlijk een zoektocht, een experiment voor hem was, bijvoorbeeld wat hij eigenlijk met zijn muziek wilde zeggen. Daarna heeft hij veel songs geschreven, getoerd, muzikale uitstapjes gemaakt door samen te werken met twee dance producers en tenslotte om in zijn onderhoud te voorzien, muziek geschreven voor commercials.

Terwijl zijn vorige album, op aanraden van zijn toenmalige manager, werd opgenomen in Belgrado met Servische studio muzikanten, is zijn nieuwste schepping tot stand gekomen met musici waar hij al drie jaar mee optreedt en dus een veel betere band mee heeft. Dit album draagt daarom ook zijn naam omdat hij vindt dat het echt van hemzelf is, dit is zijn muziek die hij nu maakt. De stijl is jazzy, vrij rustig hoewel een nummer als ‘Tindara’ zeker dansbaar is. Tijdens het luisteren moest ik af en toe denken aan John Mayer. De opnames vonden plaats in de prachtige La Frette Studios even buiten Parijs  een bezoekje waard! Een welbekende studio waar mensen als Nick Cave, Marian Faithfull, Timber Timbre en The Arctic Monkeys hun albums opnemen. De productie lag in handen van Octave Lissner en Yann Arnoud, een bekende naam in de Franse alternatieve rock scene. Hij is ook verantwoordelijk voor de opnames en de mix. De mastering is gedaan door Grammy winnaar Antoine Chabert. De muzikale ondersteuning staat als een huis, namelijk: jazz drummer Tiss Rodriguez, Pierre Elgrishi op bas, Adrien Fromager op keyboards, Thibaut Barbillon, bekend van de Franse band AIR, op lapsteel-gitaar, de in Frankrijk bekende Christophe Panzani op saxofoon en zanger Vincent Mougel is te horen in de backing vocals in het nummer ‘Da Lontano’. Alles bij elkaar een indrukwekkende reeks namen van zeer ervaren en bekende Franse technici en musici.

Elf songs, geschreven door hemzelf, die met elkaar een veel meer volwassen en persoonlijker beeld geven ten opzichte van zijn vorige album. Hij laat zich meer horen en zien. De opnames zijn zoveel mogelijk ‘live’ gedaan met hier en daar, waar nodig, overdubs. Zijn favoriete nummer is het bijna intieme ‘Let My Boy’; ontstaan in de studio, live gespeeld in één take, dus met onvermijdelijke maar charmante foutjes; heel sterk. Het eerder genoemde nummer ‘Da Lontano’ is een Italiaans-talig nummer waarin duidelijk zijn mooie zangstem te horen is en is een hommage aan de Italiaanse singer/songwriter Lucio Battisti (1943-1998). Fraai is ook het nummer ‘Out of Love’ met een prachtige vloeiende sax-solo die ik graag wat langer had gezien (en gehoord). Deze zomer zijn een aantal nummers op single uitgebracht en werden door de media in Frankrijk en Duitsland goed opgepakt, met name het grote en bekende Deutschland Funk Kultur. De conclusie van deze review had u al gelezen, die is goed, maar ik wil daar toch aan toevoegen dat deze Octave Lissner meer bekendheid mag krijgen bij de Nederlandse radiomakers, hij verdient het en wij ook. (1K Records)