Chris Knight, Almost Daylight

Na meer dan zeven jaar is er weer een nieuw album van folk/country/heartland rocker Chris Knight, uit Kentucky. ‘Heb ik niets te melden dan houd ik mijn mond liever’, aldus Knight. Vandaar het lange wachten, wat ten lange leste uitmondt in het magnifieke Almost Daylight. Eenmaal aan het songschrijven, nam hij het eveneens uitstekende titelloze eerste album uit 1998 als uitgangspunt. Het resultaat vind ik echter nog beter. De songs klinken rauwer, krachtiger, voller en bezitten een diepere klankkleur. Stuk voor stuk mooie veelal mid-tempo composities, ijzersterke melodieën, overgoten met een warm, open geluid (Ray Kennedy). De uiterst smakelijk ronkende elektrische gitaarpartijen van Dan Baird zijn leidende, waarbij allerhande ondersteunende folk- en countryinstrumenten – mandoline, banjo, Wurlitzer, Hammond B3, fiddle, accordeon – voor een verfijnd muzikaal landschap zorgen.

Chris Knight is een serieuze storyteller pur sang, die over onderwerpen uit het (of eigen) leven zijn hart laat spreken. Ze gaan over vallen en opstaan,  ‘t geharde plattelandsleven, (wan)hoop, compassie en vrij zijn. Zijn donkere, intense, ritmische manier van zingen is de spreekwoordelijke kers op de taart. De positieve chemie tussen het trio Kennedy, Baird, Knight is als nooit tevoren zo sterk, daartoe nog eens extra aangemoedigd door onder anderen Lee Ann Womack, Siobhan Kennedy en Chris Clark, achtergrondzangers met veel soul. Chris Knight heeft weer van zich laten horen, en hoe! (Thirty Tigers Records)