Michaela Anne, Desert Dove

Indian Summer is een in Nederland niet heel bekende term, maar die van oorsprong Amerikaanse uitdrukking betekent zoveel als een periode in de herfst waarin het voor de tijd van het jaar relatief warm is, terwijl het eigenlijk herfstachtig en koud zou moeten zijn. Waarom deze uitleg? Omdat het nieuwe album van de Amerikaanse singer-songwriter Michaela Anne klinkt als een Indian Summer. Warm, gloedvol en met nummers waarin je je zachtjes kunt koesteren.

Desert Dove is na Ease My Mind (2014) en Bright Lights and the Fame (2016) de derde release van de Amerikaanse die woont in Nashville en ook deze plaat valt in het pulletje van Americana en country. De plaat is geproduceerd door Sam Outlaw en Kelly Winrich. Op de elf songs van de plaat spelen naast Michaela Anne (zang/gitaar) onder meer ook gitaristen Brian Whelan en Steve Elliott mee, pedal steel gitaristen Jeremy Long en Philip Sterk, fiddler Kristin Weber, drummers Mark Stepro en Daniel Bailey, mede-producer Kelly Winrich (keys/ Wurlitzer) en WhyNot Jansveld en Daniel Rhine (bas). Alle tracks zijn (mede) geschreven door Michaela Anne.

In een interview met het online muziekplatform The All Scene Eye zegt Anne over de songs op haar nieuwe album: “Some of these songs I started, like, six years ago. ‘Child of the Wind’ I started before I ever moved to Nashville, but I finished it in Nashville with another co-writer, so it’s kind of all over the place. There are some really old songs and there are a lot of songs I started writing within the last three years, some of which I was writing up until we started recording.”

 

Luisterend naar het album is het niet eraan af te horen dat de nummers al langere tijd hebben liggen rijpen; alles vormt één gloeiend en pakkend geheel. Het gros heeft een licht melancholische en meanderende toon, zoals het schitterende ingetogen ‘Be Easy’. Maar er staan ook songs op Desert Dove die meer up-tempo zijn zoals ‘I’m Not the Fire’, ‘Child of the Wind’ en ‘Run Away With Me’. ‘By Our Design‘ opent zacht kabbelend de plaat met een mooie ‘hook’ van de strijkers. Beklemmend is ‘One Heart’, mede door de echo op de zang in het refrein, terwijl ‘Two Fools’ een schoolvoorbeeld is van een echte country tearjekker. Een mooie ingetogen piano ondersteunt de emotionele geladen zang over een onmogelijke liefde.

Sowieso is emotie, de liefde en de relaties tussen mensen onderling een thema dat als rode draad door het album heen loopt. Tekstueel zitten er ook pareltjes tussen. Wat te denken van ‘I can’t fight a flame that you stoke / I’m not the fire I’m just the smoke (uit ‘I’m Not the Fire’), ‘Tell me who does your heart wish to please’ (uit ‘Desert Dove’) of ‘My hometown was a back seat looking out at highway signs’ (uit ‘Child of the Wind‘). Michaela Anne schetst op Desert Dove een prachtig intiem beeld in pakkende en gloedvolle nummers. Ze is al vergeleken met Linda Ronstadt, maar dat hoor ik er zelf niet in. Eerder nog vind ik haar vergelijkbaar met Erin Rae, de band uit Nashville rondom Erin Rae McKaskle. Van de andere kant; vergelijkingen zijn zinloos. Michaela Anne doet haar eigen ding en dat doet ze op haar nieuwste release weer verdomd goed.