Paul Cauthen, Room  41

Aan al die jaren dat ik naar Texas ben geweest, heb ik vele mooie herinneringen over gehouden. Met veel  nostalgie kijk ik bijvoorbeeld terug op de levendige optredens  van een band uit San Marcos genaamd Sons Of Fathers.  Deze fantastische roots-band  had twee leiders namelijk bassist/zanger David Beck en gitarist/zanger Paul Cauthen.  Laatstgenoemde muzikant is inmiddels op de solotoer. In 2016 verscheen zijn debuut  My Gospel gevolgd door een EP Have Mercy. Onlangs stond Paul Cauthen in de kleine zaal van Paradiso  om zijn nieuwe cd Room 41 te presenteren. Het mondde uit in een magisch gepassioneerd concert .

De titel Room 41 verwijst naar een kamer in het Belmont Hotel in Dallas, waar Paul noodgedwongen verblijft na een breuk met zijn vriendin, waarmee hij zou gaan trouwen.  Het is een hele  donkere periode voor Cauthen  vol drank, drugs en seks. Hij blijft echter wel liedjes schrijven en de teksten komen recht uit zijn hart. Room 41 is geen gemakkelijke schijf, maar wordt na elke draaibeurt beter.

Het album opent met het onheilspellend, eerlijk klinkende Holy Ghost Fire, waarin hij vecht tegen zijn demonen.  Vol passie zingt hij If you knew the truth about me baby girl no way in hell you’d stay, but if I filled you in would you take it to the grave…  De song Prayed For Rain zit vol met hoopvolle helende teksten en is een zoektocht naar overleving.  Het funky psychedelisch klinkende Cocaine Country Dancing is een ijzersterke track. Wat een heerlijke stevige beat!  In Slow Down ontpopt Cauthen zich als een ware crooner a la Scott Walker. Die geweldige baritonstem grijpt je elke keer bij de keel. Heel ontroerend is Can’t Be Alone. Een soort gospel waarin Paul al zijn verdriet er uit gooit. Dan is er nog het vreemde disco achtige nummer Freak, waarin Paul aangeeft dat het niet zo moeilijk is om je als een freak te gedragen. Het album sluit af met een ontroerende ballad Lay Me Down.

Room 41 is een van de meest fascinerende schijfjes van dit jaar van een herboren muzikant uit Texas.