Session Americana, North East

Wat een prachtige naam voor een groep. De langspeler North East van Session Americana zou alleen al om de naam van de groep door iedere liefhebber van folkmuziek kunnen worden aangeschaft. Na beluistering van North East wordt het aanvankelijke enthousiasme iets minder. Het zevende album van de Amerikaanse formatie krijgt de omschrijving wisselvallig opgeplakt. Hoge pieken maar ook diepe dalen zijn te horen op de release van dit zestal uit Boston, USA.

In het schrijven op de hoes noemt de journalist Steven Beeber mensen als Don Corleone en Donald Trump, maar ook een stripfiguur als Donald Duck om aan te geven dat Amerika het land van de vrijheid en van de slavernij is. Beeber geeft toe dat het lastig is om Amerika met deze drie ‘larger than life’ figuren te typeren. Het noemen van deze drie namen is slechts een brug naar de keuze voor de elf covers, die Session Americana heeft gemaakt om de plek van het thuisland in de wereldgeschiedenis te markeren.

Opener ‘Riding On A Railroad’ is een compositie van James Taylor. Taylor past in de traditie van muzikanten als Paul Simon en Gram Parsons. De keuze om een album met een liedje van James Taylor te openen getuigt niet van lef. Het nummer heeft kwaliteit, maar Session Americana voegt weinig toe. Het ritje in de trein duurt een keurige vier minuten. ‘You’ll Never Get To Heaven’ van Bill Morrissey wordt daarna gered door de rafelige, akoestische gitaar. De ballade heeft een prachtige tekst, maar is ook mierzoet. Die wat kleffe smaak wordt door de akkoorden weggenomen. De keuze voor ‘Here Comes Your Man’ van Pixies schuurt onprettig. Geen moment komt de groep in de buurt van het niveau van Black Francis. Muzikaal en vocaal is de keuze een misser. ‘The Night’, geschreven door Mark J. Sandman en bekend geworden in de versie van Morphine, trekt daarna het niveau omhoog. De toetsen op de piano worden bijna slordig geraakt en dat is precies genoeg om te ontroeren.

‘Road Runner’ van Jonathan Richman heeft een intro dat iedereen kent. Na het aftellen kent de luisteraar het vervolg. ‘Road Runner’ is een goed gekozen track en krijgt een solide uitvoering. Volgen er nummers van Patty Griffin (‘Goodbye’), Christopher Pappas (‘Driving’) en Tom Rush en Trevor Veitch (‘Merrimack County’). De keuze voor deze nummers getuigt opnieuw niet van moed.

Session Americana is a rockband in a tea cup or possibly a folk band in a whiskey bottle. Deze omschrijving is te lezen op de website van de Amerikaanse groep en is goed voor een glimlach. Een vergelijkbare omschrijving geldt voor North East. Enkele van de gekozen tracks op deze verzamelaar die Amerika zou moeten typeren, krijgen een geweldige uitvoering. Minstens zo vaak schuurt de muziek op een onprettige manier. (Independent)

Jaks Schuit Auteur