Curse Of Lono, 4am And Counting

4am And Counting is de tijd waarop Curse Of Lono speelde in The Toe Rag Studios in Hackney, Londen. Na een ep in 2016, het debuutalbum Severed in 2017 en opvolger As I Fell in 2018 wilden de muzikanten het geluid van repetities vastleggen. “Toe Rag Studios is an incredible place. There are no computers. There’s no technology to tempt you. We just played everything completely live like we do when we’re messing around in our rehearsalroom. So what you hear is exactly what was played,” vertelt frontman Felix Bechtolsheimer.

Voor het nieuwe album 4am And Counting zijn er geen nieuwe nummers geschreven, maar speelt de groep tracks van de eerder verschenen releases. De luisteraar krijgt echter niet de eerder uitgebrachte versie, maar die van 04.00 uur tijdens het ochtendgloren.

Bechtolsheimer leerde het vak van muzikant in de groep Hey Negrita. Jawel, jawel, het nummer van Jagger en Richards was de aanleiding voor de groepsnaam. Hey Negrita maakte muziek die bij The Rolling Stones vandaan leek te komen, waarbij Gram Parsons op gitaar een partijtje mee tokkelde en Lowell George van Little Feat in het koortje op de achtergrond zong. De groep kende redelijk succes, maar zette na vier albums dikke punten. Met drummer Neil Findlay richtte Bechtolsheimer Curse Of Lono op.

Curse Of Lono lifte mee in de kruiwagens van Wilco en War On Drugs. Al snel bleek de groep ruim voldoende kwaliteit te hebben om op eigen benen tournees te doen. En de omvang van de zalen groeide met elke release. De vijf leden schrokken niet van het succes, hadden vooral plezier bij de optredens. Daarbij was Bechtolsheimer een productief componist. Hij bleek jaarlijks genoeg nieuwe liedjes te schrijven voor een (volgend) album. Op 4am And Counting echter geen nieuwe liedjes. Naast bekende songs is er een cover.

De muziek van Curse Of Lono is beeldend, is alt.country van het allerfijnste soort. Americana kent vele kleuren en al die kleuren zijn terug te vinden bij deze Engelse groep. Etiketten? Natuurlijk, alle bovengenoemde namen maar ook The National en Bon Iver. In prachtig Engels is de muziek als volgt te typren: “Mean, moody en magnificent.”

Elf nummers op deze langspeler. Tien keer wordt er ontspannen een eigen nummer gemusiceerd. De versies van de vroege morgen zijn wat zachter, hebben een warmer geluid en speken daarom meer tot de verbeelding. Daarnaast is er de cover ‘Goin’ Out West’ van Tom Waits en Kathleen Brennan. 4am And Counting is een fantastische herhaling van zetten en een grote stap voorwaarts. Curse Of Lono heeft de ideale tijd gevonden om opnames te maken. (Submarine Cat Records)