Ian Smith, Last Call

Het voortreffelijke Duitse label Stockfisch staat bekend om zijn meer dan voortreffelijke opnamen (super-audio CD’s noemt Stockfisch deze) en een hang naar authentieke Engelse singer-songwriters. In de loop van de jaren heb ik al menige recensie geschreven over CD’s op dit label van die gasten uit het UK (Ian is geboren in Schotland) die vaak al vele jaren in de folkmuziekwereld hun fraaie producten hebben afgeleverd. De laatste ontdekking van het label is deze Ian Smith, een zoetgevooisde balladeer met een geschikt vibrato in zijn stem, aan het eind van zijn zinnen. De man is al sinds de vroege jaren 70 van de vorige eeuw actief in de muziek Met als altijd producer Gunter Pauler en in de begeleiding naast vaste mensen als Beo Brockhausen (sopraansax, udu en jew’s harp), Hans-Jorg Mauksch (fretless bas en staande bas), Lea Morris (vocals) en Ian Melrose (gitaren, dobro) is er ruimte voor accordeon, viool, cello, hobo, bouzouki en drums. De 50 minuten speelduur zijn verdeeld over 14 songs, 12 van de hand van Ian, vaak met hulp van anderen, een cover van een song van ene Conor Bowman (‘When It Snows In New York City’) en een fraaie eigen versie van het bekende ‘Sittin’ On Top Of The World’). ‘Restless Heart’  en ‘Last Call’ verschenen al op de CD ‘Restless Heart’  uit 2002. Een eervolle vermelding geef ik aan de instrumental ‘Guitar Doodle – 12/20’ met een heerlijke hobo naast viool en fretless bas en het prima gitaarspel van Ian zelf. Daarnaast valt het vrolijke ‘Arabica Blues’ op, een ode aan de koffievarianten van onze wereld (‘Oh, I can see the whole world spinning in my coffee cup, bitter or sweet, strong or weak, oh, you just got to drink it up. Black or white, hard to get right, I just can’t get enough.’), we horen good old Tim O’Brien in dit nummer op zijn mandoline.

Ian Smith is een traditionele Engelse folksinger, de fans van prettig in het gehoor liggende mooi geconstrueerde folk zullen optimaal genieten. (Stockfisch Records)

Fred Schmale Auteur