Justin Townes Earle, The Saint of Lost Causes

Pas met Kids in the Street, zijn zevende album uit 2017, ben ik Justin Townes Earle gaan waarderen. Mooi uitgebalanceerde Americana is er op te beluisteren. In zijn teksten verhaalt hij over de rauwheid van zijn leven en dat van anderen, in de snoeiharde Amerikaanse samenleving. Muzikaal put hij uit de rijke traditie van folk, country, rock ‘n’ roll (type oude school), rhythm & blues en blues.

Die eclectische aanpak zet hij nog iets sterker aan op het recent verschenen album The Saint of Lost Causes, en bovendien in verfijndere vorm. Die verfijning zit ‘m in de inkleuring van instrumentale accenten (o.a. fraai uitwaaierende pedal steelklanken) en de prachtig ruimtelijke productie. Ook nu handelen de teksten meestal over mensen die aan of over de rand van de samenleving verkeren (werklozen, daklozen, immigranten), vooral door een volkomen onverschillige of vijandige overheid. De twaalf mid-tempo songs zijn qua omlijsting overwegend akoestisch, met onder meer staande bas, akoestische gitaren (soms elektrisch, bariton of slide), wurlitzer, piano, harmonica en drums. The Saint of Lost Causes is doortrokken van een desolate sfeer, niet in de laatste plaats door Earle’s meeslepende, deprimerende manier van zingen. Maar de drie-eenheid van muziek, tekst en zang zorgt in dit geval voor creatief mooi getob. (New West Records)