Bill Pritchard, Midland Lullabies

Voor diegene onder ons die Bill Pritchard niet kennen een korte introductie zodat ook zijn muziek in de juiste tijd en sfeer kan worden geplaatst. Hij is het wel waard vind ik. Hij is geboren in Lichfield, Staffordshire, Engeland in 1964. Hoewel hij op jonge leeftijd de muziek ontdekte, begon zijn muzikale ontwikkeling pas vorm te krijgen tijdens een verblijf in Bordeaux, Frankrijk. Bill Pritchard had zich aangesloten bij een lokale band die regelmatig voor de radio optrad. Zijn Franse ervaringen nam hij mee terug naar Engeland en gebruikte deze bij het schrijven van songs. Zijn eerste EP, ‘Berlin 1935’ verscheen alleen op cassette, maar wekte de interesse van Third Mind Records, een independent label. Zij brachten de eerste twee albums van hem uit, de eerste in 1987 ‘Bill Pritchard’ en het jaar daarop ‘Half a Million’. De volgende stap was voor Bill een belangrijke: het Belgische label Play It Again Sam zorgde voor een samenwerking tussen Bill Pritchard en Daniel Darc, de zanger van de Franse band Taxi Girl. Het duo bracht onder dit Belgische label het album ‘Parce Que’ uit wat een groot succes in Europa werd en vestigde daarmee met name de naam van Bill Pritchard. Vervolgens werd het tweede solo project van Bill uitgebracht, genaamd ‘Three Months, Three Weeks & Two Days’, in Europa, Engeland, Amerika en Canada. In zijn thuisland scoorde hij niet maar het werd wel goed ontvangen in Frankrijk, België en Italië. Nadat de single ‘Tommy and Co’ vaak te horen was in het MTV programma voor alternatieve muziek ‘120 Minutes’ kreeg hij ook meer bekendheid in de US en Canada. Na een mislukte poging om met Polygram/Island een album te maken, en na de release van het album ‘Happiness and Other Crimes’, stopte hij met de muziek, ging terug naar de universiteit waar hij een graad haalde en vervolgens aan de slag ging als leraar Frans. Niet lang daarna ontmoette hij de Franse producer Thomas Deligny waarmee hij  het album ‘By Paris, By Taxi, By Accident’ maakte. Het album deed het goed in Europa, maar opnieuw niets in Engeland. Teleurgesteld dat zijn pogingen om vaste voet in Engeland te krijgen weer op niets uitliepen, nam hij opnieuw afscheid van de muziekwereld en keerde terug naar het lesgeven.

Pas in 2012 begon hij weer voorzichtig met het verkennen van de Engelse muziekscene, dit keer samen met oud-bandlid Tim Bradshaw en Tapete Records. Dit resulteerde in een aantal albums die, gelukkig voor hem, beter werden ontvangen. Zijn derde album ‘Midland Lullabies’ kwam dit jaar uit.

Zijn muziek is beslist alternatief en indie en zeker ondergewaardeerd. Voor mij was het (ook) een eerste kennismaking en mijn eerste indruk was: Engels, op en top! Dat het zo lang geduurd heeft voordat Bill Pritchard erkenning kreeg in zijn geboorteland zegt ook iets over de type marketing, de muzikale smaak en empathie van de Engelse luisteraar. In eerste instantie komt het, met name de zang, wat zoet over, maar als je het geheel van muziek, tekst en zang goed tot je laat doordringen is het prachtig. Ja, het vraagt wat van de, in deze niche, ongeoefende luisteraar, maar in feite staat de muziek van Bill Pritchard niet eens zo ver af van Adèle of Robbie Williams. De begeleiding is over het algemeen sober met piano en strijkers zoals bijvoorbeeld op de eerste twee openingsnummers ‘Iolanda’ en ‘Lullaby’, doch het vrolijke ‘The Last Temptation of Brussels’ en ‘Tuesday Morning’ en vooral het optimistische ‘Forever’ swingt met akoestische gitaren, bas en drums. Het ingetogen ‘Piano Sunstrokes’ sluit dit bijzondere album rustig af als een open einde.(Tapete Records)