Brad Armstrong, I Got No Place Remembers Me

De titel van de tweede langspeler van Brad Armstrong is een wat vreemde Engelse zin. Misschien is het een aanzet tot meer en zijn er woorden vergeten? Mogelijk zijn er leestekens weggelaten? Na beluistering van de dertien nummers op deze release is er weinig onduidelijk. I Got No Place Remembers Me is een sterk album en de play knop mag gewoon weer worden ingedrukt.

Brad Armstrong heeft een carrière die dertien pogingen en even zoveel ongelukken bevat. Hij speelt een jaar of twaalf in 13 Ghosts, figureert in Dexateens en verkast na succesarme jaren van Birmingham, Alabama naar Hudson Valley, New York. Elliott McPherson, eveneens Dexateens, wil de sololiedjes van Armstrong uitbrengen op zijn eigen muzieklabel. Empire is de eerste release onder eigen naam en zinkt overal als de welbekende baksteen en haalt zelfs de onderste regionen van de hitlijsten niet. Jammer, want Empire is een plaat waar het goed naar luisteren is, die beklijft als een Americana release met intelligente, goed geschreven nummers country. En gelukkig gooit Armstrong het bijltje er niet bij neer. Hij schrijft verder over pech, ongeluk en het ontbreken van succes.

De eerste seconden van I Got No Place Remembers Me is er een geluid, sound, onvoorspelbaar en zonder richting. Het nummer ‘Brother Ford’ zet zich langzaam in beweging, een radio neemt het geluid over, een predikant zegt een zin en dan is er de gitaar. Bradstrong vraagt de lusiteraars bij elkaar te gaan staan en hij zal een verhaal vertellen.

Here you all, come gather round and I’ll tell the tale of the Maker’s Mound.

Armstrong verhaalt bijna zeven minuten over mensen die na veel pogingen elders het geluk willen beproeven. De Amerikaanse singer-songwriter omarmt de gelukszoekers, zingt met compassie over deze landgenoten die altijd het geloof in geluk behouden.

‘Falling Man’ is vrijwel akoestisch, is een liedje van iets meer dan drie minuten uitmondend in een sterke climax. ‘Carry Your Head High’ is een nummer over trots. Armstrong verhaalt in een track met een countrystomp over de kracht die trots geeft. Hij gebruikt geen grote woorden maar legt in normale zinnen uit. Het liedje krijgt een mooi en opwekkend slot. ‘Climb Any Mountain’ is een breekbare ballade, de stem van Armstrong slechts begeleid door zes snaren. De luisteraar wordt het liefdesliedje ingetrokken. Na een couplet en een refrein is er de tranentrekkende viool. Sue Westcott gebruikt hier voor de strijkstok en deelt tissues uit.

Dertien nummers en elke song bevat moois. Armstrong nestelt zich in de eredivisie van de Amerikaanse singer-songwriters. Voor een man van dertien ongelukken is I Got No Place Remembers Me een ongewoon sterke release. Er wordt niet alleen op de rampspoed uit het verleden teruggekeken, nog wordt slechts de blijde verwachting voor de toekomst verkondigd. Brad Armstrong heeft een ongewoon sterk tweede sololangspeler gemaakt. Opgeven is nooit een issue geweest! (Cornelius Chapel Records)