Jon Bryant, Cult Classic

Jon Bryant is een Canadese singer-songwriter. Vanaf debuut Two Coasts For Comfort (2009) wordt de troubadour overladen met prijzen en sluiten de liefhebbers van melodische popmuziek de multi-instrumentalist in de harten. Cult Classic is de vierde langspeler en in thuisland Canada een groot succes.

Bryant is van 22 januari 1986. Relatief jong debuteert hij in 2009, maar is dan al jaren met muziek bezig. In zijn jeugd krijgt hij pianolessen en in zijn tienerjaren leert hij gitaar spelen en drummen. Bryant studeert af aan Nova Scotia College Of Art And Design. Pas in 2011 krijgt hij voor Two Coasts For Comfort een nominatie voor Folk Album van het jaar. De langspeler is een groeibriljant. Bryant is vereerd met de nominatie, maar werkt al maanden aan opvolger What Takes You. Bij de release van deze langspeler is duidelijk dat Bryant in de afgelopen jaren door het toeren langs de clubs en het werken in de studio’s volwassen is geworden. What Takes You is een doorbraak en de bevestiging dat Bryant als liedjesschrijver en uitvoerend muzikant bijna dagelijks groeit.

Op Cult Classic, het zojuist uitgebrachte album staan elf nummers. Bryant heeft bijna vijfenveertig minuten nieuwe muziek gecomponeerd die vertrouwd klinkt en nauwelijks verrast. Opener ´Paradise´ heeft de kwaliteit van de liedjes op langspeler Twenty Something uit 2016, maar ook niet meer dan dat.

Bij eerdere releases is er waardering voor de indie-folk. Bryant maakt Amerikaanse pop met hier en daar wat invloeden uit de countrymuziek. Op de nieuwe release doet Bryant met nummers als ´5 Years´ en ´Superstition´ meer van hetzelfde. Het zijn mooie composities die het talent van Bryant bevestigen, maar weinig toevoegen aan wat al bekend is. Bryant heeft bij de uitvoering van zijn nieuwe muziek gekozen voor toetsen en strijkers. De gitaar heeft een wat minder prominente plek. Nummers als ‘The Fall’ en ‘Ya Ya Ya’ laten die verandering horen, maar zijn desondanks heel erg duidelijk liedjes van Bryant. Zo betekenen veranderingen in de aanpak in een studio niet altijd een verandering van geluid. Vooral het stemgeluid van de Canadees bepaalt de sfeer op Cult Classic. De keuze voor andere instrumenten en daarmee voor een ander geluid, gaat verloren bij het bekende en niet aangepaste stemgeluid van Bryant. Hij heeft willen experimenten maar komt toch weer bij de dromerige popmuziek die van hem bekend is. Mogelijk zou het uitnodigen van vocalisten meer verschil hebben kunnen maken, maar die keuze is niet gemaakt.

Op de beste momenten is Jon Bryant een muzikant die indruk maakt met liedjes die uit het oeuvre van The National lijken te zijn geplukt. Bryant vermijdt echter met Cult Classic elk risico. Voor de nieuwe fans is dit album een warme kennismaking, voor de fans van eerdere uren bevat Cult Classic te weinig nieuwe details. Ook deze luisteraars zullen niet echt teleurgesteld zijn, maar voor een release waarbij Bryant zich los wrikt van de breekbare, melodische indie-folk zullen ze geduld moeten hebben. (Nettwerk Music Group Inc.)

Jaks Schuit Auteur