The Flesh Eaters, I Used To Be Pretty

Punkdichter Chris Desjardins zoekt in 1977 muzikanten om zijn gedichten ondersteund door rockklanken op podia te kunnen declameren. Op 21 december 1977 debuteren zes muzikanten onder de naam The Flesh Eaters op de planken van The Masque in Los Angeles. Een klein jaar later is de singel ‘Flesh Eaters’ de eerste release. Langspeler No Questions Asked verschijnt in datzelfde jaar. The Flesh Eaters spelen punk- en pubrock en larderen de muziek met vlagen rock ‘n’ roll. Er wordt zelfs geflirt met de Engelse new wave. De teksten van Chris D., de artiestennaam van Desjardins, hebben literaire kwaliteit. Na vele jaren stilte, slechts onderbroken door wat re-releases van albums uit een ver en grijs verleden, is er in 2019 I Used To Be Pretty. Het is een release met enkele nieuwe liedjes, oude tracks in een hedendaags jasje en drie covers.

Natuurlijk klinkt I Used To Be Pretty alsof de muziek tientallen jaren geleden is geschreven. In 2018 slaat Chris D. zijn dichtbundels open en stuit op regels uit 1982 (‘My Life To Live’), 1991 (‘The Youngest Profession’), 1999 (‘House Amid The Thickets’) en 2004 (‘Miss Muerte’). Alleen ‘Black Temptation’ en ‘Ghost Cave Lament’ zijn teksten uit 2018 en nog niet eerder opgenomen. ‘Green Manalishi’ van Peter Green, ‘Cinderella’ van Gerry Roslie (The Sonics) en ‘She’s Like Heroin To Me’ van Jeffrey Lee Pierce zijn voor de fans van The Flesh Eaters bekend van de optredens.

Chris D., Dave Alvin, John Doe, Bill Bateman, Steve Berlin en D. J. Bonebrake. De leden van The Flesh Eaters hebben allen min of meer succesvolle carrières achter de rug. Ze presenteren zich in het persschrijven als supergroep. Er wordt daarbij gesproken over het eerste nieuwe materiaal in vijfendertig jaren! Er mag een flinke schep zout over al die wat ronkende en bombastische uitspraken. The Flesh Eaters laten met I Used To Be Pretty horen zich thuis te voelen in een studio met goede apparatuur. De opnieuw opgenomen, oudere nummers hebben meer een rock ‘n’ roll vibe dan de punkmuziek uit de vorige eeuw.

Dit album van The Flesh Eaters is een alleraardigste herhaling van zetten. Natuurlijk gaan de zes oude ‘honden’ op pad met het nieuwe (!) materiaal. En check de video van ‘Black Temptation’ even om luisterend weg te dromen met passende oude plaatjes bij een superieure jaren zeventig song, die in 2019 voor de eerste keer uit de luidsprekers spat. (Yep Roc Records)

Jaks Schuit Auteur