Ripoff Raskolnikov Band, Small World

Misschien dat vriend en collega blues artiest Ian Siegel de carrière van de Oostenrijkse songschrijver, zanger en gitarist Ripoff Raskolnikov een extra zetje wou geven, door één van zijn nummers op een liveplaat te zetten. Ripoff Raskolinikov, een artiestennaam die zeker opvallender klinkt dan Ludwig Knolinger, zijn echte naam. Nu zijn muziek nog. Of de respons (door toedoen van Siegel) op het album Small World bij verstokte liefhebbers van twaalfmaten blues groter zal zijn, is twijfelachtig. Waarom? Omdat het elf songs tellende album een mengsel van folk, country, reggae, rock én blues is. Eerder een grofkorrelig soort americana, (dan blues rock), dat instrumentaal en vocaal met een zeker gevoel voor melodrama over het voetlicht wordt gebracht. Met Raskolnikov zelf op gitaar en zang, wordt hij begeleid door zijn drieledige band op piano, bas en drums, soms aangevuld met gastmuzikanten op saxofoon, contrabas, fluit, mandoline en fiddle.

Vooral in het openingsnummer Sharks doet Raskolnikov’s diepe gravelstem herinneren aan Barry McGuire. En net als diens hit Eve of Destruction van 55 jaar geleden, is Sharks een portestsong over het – in dit geval – destructieve vluchtelingenprobleem. De overige songs gaan over knagende, dan wel hunkerende, dan wel uiteengevallen liefdes. Rechtstreeks vanuit het hart, zet Raskolnikov meeslepende ballades (o.a. So Much Water), pakkende melodielijnen (o.a. People, Small World) en een mooie slow blues ter afsluiting (I’ll Walk Away), aan de luisteraar voor. Small World is qua sound (donker)en sfeer (melodrama) enigszins vergelijkbaar met Dorado, de verrassend mooie plaat van de Oostenrijkse singer-songwriter Son of the Velvet Rat, uit 2017. (XLNT Records)