Jeffrey Halford and the Healers, West Towards South

Al bij de eerste noten van de opener, de titeltrack ‘West Towards South’, valt op dat hier een heuse Americana-tovenaar aan het werk is. ‘West Towards South’  is alweer het negende studio-album van Halford. Het is een prachtige voltreffer, dit heuse conceptalbum over twee mythische broers en hun leven in de hedendaagse USA. Met een stem die Greg Brown jaloers zou maken, met tien prachtige eigen songs met een insteek vanuit rock, blues, soul en folk dendert Jeffrey Halford onze luisterwereld binnen. Groot, groter, grootst of ook goed, beter, best. Superlatieven te over schieten ons te binnen.

Even verder voorstellen: Jeffrey speelt gitaar (en hoe) en zingt met die donkere stem, Adam Rossi doet het op keyboards, percussie, deed de mixing  en draagt een vocaal steentje bij. Bill Macbeath is de bassist en arrangeur van het geheel. Gasten zijn o.m. Tom Heyman op gitaar en pedal steel, Don Zimmer op gitaar (Don schreef op vijf songs mee en deed met Jeffrey en Adam de productie) en Alissa Joy Claffey op viool. Met name de blueskant van Jeffrey kan mij uitermate bekoren, luister bijvoorbeeld naar ‘Three-quarter Moon’ en ‘Sea Of Cortez’ (in dit nummer komt de invloed van Greg Brown om de hoek kijken) en het duistere “The Gallows’.  Maar een vrolijk rockende popsong, ‘A Town Called Slow’ (afgesloten met een toefje vaudeville) is er ook en een met vioolspel opgeleukt bijna klassiek maar ook redelijk experimenteel aandoend wijsje, ‘Geronimo’.  En dan die afsluiter, een loepzuivere folksong met een heerlijke pedal steel, ‘Ballad Of Ambrose And Cyrus’ (die broers dus).

Alle 10 goed, mooi gevarieerd, een grote verrassing. Tijdens zijn EU tour heeft hij exclusieve exemplaren van West Towards South bij zich. Ik zou zeggen ga ervoor. Allemaal! Hier zijn de speel data.