Judith Owen, RedisCOVERed

Ik moet eerlijk bekennen dat ik nog nooit van deze Judith Owen had gehoord, dus ging ik onbevooroordeeld de luistersessie in. Mijn eerste reactie was er een van intense verbazing. Wat gebeurt hier? Ik hoor volkomen eigenzinnige versies van hits van nu en uit het verleden. Wat te denken van ‘Shape Of You’, de superhit van Ed Sheeran of een mooie ingetogen, maar toch geheel eigen interpretatie van het ubersubtiele ‘Blackbird’ van Lennon en McCartney? Het is beslist de moeite waard. Wie is deze Judith Owen? Ze werd geboren in Londen in 1969, groeide op in Wales in een met klassieke muziek geïnfecteerde familie. Judith speelde/verkrachtte op haar vijfde jaar op de familiepiano een werk van Debussy waar haar oudere zus furore mee maakte.

De piano werd haar instrument en vanaf 1996 verschijnen er CD’s van haar hand met voornamelijk eigen songs, 11 in totaal, in een stijl die ergens tussen jazz en pop in hangt. Met nummer twaalf covert ze werkstukken van anderen op haar geheel eigen wijze, begeleid door good old Leland Sklar op bas, Pedro Segundo op percussie, Paul Beard op piano, orgel en moog synthesizer, vaak Gabriella Swallow of Helen Gillet op cello en soms bijdragen op sax, trompet, trombone, viool. Het oudste liedje op de CD is ‘Dream a Little Dream Of Me’ (1931), door velen gezongen (o.m. Ella Fitzgerald), in pop kringen vooral bekend in de zestigerjarenversie van The Mama’s and the Papa’s, hier is Judith solo bezig. Ik noem nog een paar exoten: ‘Summer Nights’ (van Grease), ‘Play That Funky Music’ (Wild Cherry), ‘Can’t Stop The Feeling’ (Justin Timberlake), twee niet onlogische covers van Joni Mitchell (‘Cherokee Louise’ en ‘Ladies Man’ en – de meest extreme – ‘Hotline Bling’ (van de Canadese rapper Blake).
Apart, bijzonder, nogmaals: eigenzinnig’. Dat wordt beluisteren en …. Ben benieuwd. (Twanky Records)

Bas Booy Auteur