Kyla Brox, Pain & Glory

Kyla Brox, dochter van de legendarische Victor Brox, komt na haar zeer goed ontvangen album ‘Throw Away Your Blues’ uit 2016, nu met een daverende opvolger: ‘Pain & Glory’. Hoewel ze nog 38 jaren jong is (3-6-1980) staat ze dit jaar alweer 26 jaar ‘op de planken’.  Als twaalfjarige begon ze als achtergrond zangeres in de band Blues Train van haar vader Victor Brox. In de jaren daarna werd haar plek in de band steeds belangrijker tot zij tenslotte samen met haar vader de lead vocals deed.

Uiteindelijk vertrok ze in 2001 uit de band met medeneming van enkele goede musici waaronder haar huidige man, de bassist en akoestisch gitarist Danny Blomeley. Met haar band, The Kyla Brox Band, maakte zij in 2002 grote indruk tijdens het Great British Blues Festival in Colne. Daarna toerde zij met haar band meerdere jaren door Australië en maakte haar Amerikaanse debuut in 2007. In 2018 won zij de UK Blues Challenge en dit jaar de European Blues Challenge.

Op dit album wordt zij ondersteund door haar man Danny op bas en akoestische gitaar, door Mark Warburton (drums) en Paul Farr (elektrische gitaar), John Ellis op keyboards, Malcolm Strachan op o.a. trompet, Atholl Ransome en Tony Marshall op saxofoons, Clive Mellor op mondharmonica’s en broer Sam Brox (Dust Junkys) doet de backing vocals samen met Sadie en Sonny Blomeley.

Het krachtige openingsnummer ‘For The Many’ zet de toon letterlijk en figuurlijk. Met name haar volle soulstem, de blazers en vooral John Ellis op keyboards ondersteunen de sterke tekst waarin zij de revolutie predikt: ‘Revolution, Get Ready, Revolution, Are You Ready? Revolution!’ De titelsong en bluesballad ‘Pain & Glory’ laat Kyla zacht soulvol en overtuigend haar prachtige en veelzijdige stem horen. Op het pittige ‘Sensitive Soul’ zijn het Sam Brox en Sadie en Sonny Blomely die voor een prachtig vol achtergrondkoor zorgen. Op het uptempo ‘Bluesman’s Child’ bezingt zij haar eigen muzikale leven die al op twaalfjarige leeftijd begon in haar vaders band: ‘It can be a little wild, the life of a bluesman’s child’. Op het boos/verdrietige ‘Bloodshot Sky’ speelt Danny Blomeley met zijn bas een goede partij. Hij onderstreept muzikaal in feite waar Kyla over zingt; indrukwekkend nummer. ‘Choose Life’ is een, ook qua tekst, prachtig nummer. Haar zachte en soepele stem brengt een boodschap die wij ons allemaal moeten aantrekken. Welke boodschap? Ik raad je echt aan om zelf te luisteren, zij kan het je als geen ander vertellen. Eigenlijk een vrij simpel nummer maar daardoor ook heel krachtig. Een lekker uptempo nummer met Caribische invloeden is ‘Devil’s Bridge’ met een beetje venijnige gitaarsolo. In ‘In The Morning’ bezingt zij op openhartige wijze de situatie van bijna-vreemdgaan. Kijk uit, lijkt zij te zeggen ‘alcohol maakt meer kapot dan je lief is’. Muzikaal lekker dwingend met een pompende bas en een scheurende sax van Atholl Ransome. Nummer negen op dit voortreffelijke album is ‘Compromise’, een gevoelig juweeltje. ‘Let You Go’ is weer een worsteling met een aanbidder net als in ‘In The Morning’. Zelfde tempo ook, een stuwende bas samen met de tenor sax van Tony Marshall. Even rust met de mooie korte ballad ‘Away From Yesterday’; gelukkig gaat het moeiteloos over in het volgende melodieuze nummer ‘Lover’s Lake’, dat weer plaats maakt voor het licht swingende ‘Don’t Let Me Fall’ met een sprankelende gitaar solo van Paul Farr. Een lief liefdeslied voor haar man Danny (zij schreef het alleen) is ‘Manchester Milan’: al toeren we de hele wereld over, ‘anywhere it can be, just you with me’. Mooi! Het een na laatste nummer met een vaudeville, New Orleans sfeertje is ‘Top Of The World’. Vrolijk met een prettige mondharmonica solo van Clive Mellor.

Bijna alle zestien nummers op dit album zijn door haar en haar man Danny geschreven, behalve het laatste nummer van dit album: ’Hallelujah’ van Leonard Cohen. Een trouwens prachtige, ingetogen vertolking van dit veel gecoverde nummer. Met het schrijven kregen Kyla en Danny bij een aantal nummers hulp van de bandleden Paul Farr en John Ellis.

Ik schreef het in het begin van deze recensie al, het is een daverende opvolger, een pracht plaat die bij mij zeker bij de favorieten komt te staan. Ook aan de hoes is veel aandacht besteed; een mooi vormgegeven cd hoes in sixties stijl die naar twee zijden openklapt, fraaie reliëfdruk en een miniposter met alle teksten op een kant. (Pigskin Records)