Matt Andersen, Halfway Home By Morning

De man wiens machtige stem steeds luider lijkt te klinken zelfs als hij verder van de microfoon gaat staan is terug met een nieuw album. Op Halfway Home By Morning golft de muziek van de Canadese Matt Andersen als een warm bad soulvol uit de speakers. Dertien nummers lang onverbloemde schoonheid, emotie en kracht. En dat zorgt, gecombineerd met een gloedvol Americana en somtijds folk & countryachtig sausje, voor een eindeloos rakend album.

Krap tien jaar geleden stond ik een minimaal zaaltje op een klein bluesfestival in Nederland. In de zaal plusminus 50 bezoekers. Op het podium de imposante verschijning van Matt Andersen, mijn eerste kennismaking met deze gigant en zijn machtige stemgeluid. Alleen al de kippenvel-uitvoering van ‘To Leave What Should Be Left Alone’ was voor mij die avond genoeg om als een blok voor de muziek van deze Canadees te vallen. Vele jaren, optredens en platen verder is Andersen inmiddels – terecht – doorgestoten naar de grote zalen en bekendheid, getuige onder meer de volle zaal 20 maart 2019 in TivoliVredenburg.

In Utrecht bestond de setlist voor een deel uit werk van zijn nieuwste plaat die twee dagen daarna officieel zou verschijnen. Dat album kwam tot stand in de Southern Ground Nashville studio waar onder meer Allman Brothers, Foo Fighters, Eric Clapton, Jerry Lee Lewis, Taj Mahal en Neil Young ook hun platen hebben opgenomen. Of die omgeving de oorzaak is van het soulvolle geluid op zijn nieuwe album weet ik niet: Nashville staat nou niet echt bekend als de soul capital of the world. Maar feit is wel dat Andersen op zijn nieuwste plaat uitbundiger en intenser klinkt in het leeuwendeel van zijn nummers, mede met dank aan de blazers en de achtergrondzang van The McCrary Sisters.

Het relaxed voortkabbelende ‘What Would Your Mama Say’ zorgt als opener van de plaat voor een ontspannen geluid, terwijl ‘Free Man’ dankzij de blazers en het warme orgeltje één en al soul uitschreeuwt. Prijsnummer is het jankend mooie ‘Something to Lose’, een duet met Amy Helm, dochter van Levon Helm van The Band. Tissues bij de hand, want dit is één brok emotie en muziek die je bij de strot grijpt. Niet om de overige nummers van de plaat te kort te doen , maar wat betreft gevoeligheid en ontroering zijn er weinig songs die aan de emotie kunnen tippen die dit nummer oproept. Qua sentiment zit alleen het eveneens schitterende ‘Quarter on the Ground’, een ode aan zijn overleden oom, op hetzelfde hoge niveau.

Met ‘The Bed I Made’en ‘Better Than You Want’ zijn we terug bij relaxed klinkende nummers, slechts onderbroken door wederom een soulvolle tearjekker ‘Give Me Some Light’. Als Andersen geen muzikant was geweest, was hij ook prima op zijn plek geweest als voorganger in een kerk tijdens de zondagse dienst, met ‘Give Me Some Light’ als ultieme samenzang en bede voor hoop en kracht. Een tandje hoger in energie zijn ‘Over me’ en ‘Help Yours Elf’, maar wat betreft vuur en dynamiek zitten deze songs op hetzelfde niveau als het eerder genoemde nummer.

Halfway Home By Morning laat een diepte, rauwheid en naakte emotie horen die je eindeloos meevoert. Producer Steve Dawson heeft het geheel een warme en soulvolle klank meegegeven. Natuurlijk valt of staat een album met goede nummers en die zijn op deze release dik in orde. Gooi daarbij de muzikale ondersteuning van Steve Dawson (gitaar, orgel, pedal steel en mandotar), Mike Farrington (bas), Jay Bellerose (drums), Chris Gestrin (toetsen), en de blazerssectie (saxofonist Jim Hoke, trombonist Charles Rose en trompettist Steve Hermann) en de vocals van The McCrary Sisters en je hebt een topplaat die broeit en schroeit. (True North Records)