Mike Ross, The Clovis Limit (Pt. 1)

Het eerste deel van wat minimaal een tweeluik wordt. Opgenomen in Nashville, TN in de Monster Studio komt Mike Ross met tien nummers die eigentijds en vooral tijdloos klinken. De Amerikaan heeft zijn gedachten laten gaan over de migratieproblemen van deze wereld en deze in nummers vastgelegd. Amerika en ook Engeland zijn landen van avonturiers, van gelukszoekers en van mensen die zich wilden vestigen op een nieuwe plek. Veel huidige politici draaien zich af van de constante stroom nieuwe burgers. Zo niet Mike Ross. Hij heeft in veel delen van de wereld gewerkt aan deze nieuwe nummers en zich laten inspireren door de muzikale geschiedenis en talenten van immigranten. The Clovis (Pt. 1) is daarmee een diverse release.

Zestig minuten muziek op deze langspeler. In alle gevallen zouden de nummers tien jaren geleden indruk hebben gemaakt, maar ook in 2029 een release kunnen hebben. De reizen die Mike Ross over de wereld maakt, worden bezongen in openingstrack ‘The Reason This Railroad’. De mens reist al sinds mensenheugenis over rails naar nieuwe oorden. ‘Young Man’ is het verhaal over een fragiele jonge man. De melodie is klassiek, uptempo en al vele malen gebruikt. In de handen van Ross en de bij elkaar gezochte muzikanten is het een klassiek countryrock nummer. Americana van het allerbeste soort.

‘Ever After’ heeft een melancholisch orgel in het intro. Het hiernamaals is het eindstation van een reis die iedereen ooit al ondernemen. “There is never gonna be a happy everafter,” weet Ross. Zangeres Elles Bailey doet mee op ‘Pick Up Our Anchor’. De stemmen matchen wonderlijk mooi. Het duo zingt over het optakelen van de ankers om woonplekken of relaties te verlaten. Belangrijke beslissingen vragen vaak uitleg en leiden tot verdriet of verwijt. Americana met herkenbare snikken in de stemmen, Ross en Bailey lijken het losjes, gemakkelijk en vooral realistisch uit de mouwen te schudden. ‘Pick Up Your Ancor’ is voor iedereen herkenbaar.

Namen noemen bij deze release betekent muzikanten vergeten. Ross heeft vooral ervaring naar de studio gehaald. Andrea Young excelleert op viool, Stevie Watts maakt na elk nummer zijn Hammond orgel schoon met tissues om geplengde tranen te verwijderen en eigenaar van Moster Studio Brian Irwin nam de drumsticks in handen. In Sussex, Engeland werden de opnames afgemaakt.

Afsluiter ‘Driftwood’ kan worden beluisterd als het ideale nummer na een mooi concert. Americana, country, vleugjes rock en blues zijn in de set langs gekomen. Het publiek heeft gejuicht en is tevreden. Rustig komen de bandleden terug op het podium. Bijna loom wordt er een nummer ingezet. De mensen in de zaal kunnen voor even de ogen sluiten en meereizen op een trip van Mike Ross en zijn begeleiders. The Clovis Limit (Pt. 1) is een heerlijke muzikale reis. (Taller Records)