Tommy Castro and the Painkillers, Killin’ It Live

Voor degenen die de Europese tour van Tommy Castro and the Painkillers in februari 2019 hebben gemist, is er nu een mooie gelegenheid te horen wát ze live precies gemist hebben. Op Killin’ It Live staan stampende, broeierige en meeslepende live versies van songs uit Castro’s gehele carrière die degenen die er niet bij waren haast spijt als haren op hun hoofd zullen geven. Dat, én het is een fijn aandenken voor de bezoekers die er wel bij waren. Zo kunnen ze nog eens nagenieten van de live reputatie en energie van de 63-jarige Amerikaanse bluesmuzikant en zijn band.

Killin’ It Live heeft een speelduur van nog geen uur, omvat tien tracks en is opgenomen in 2018 in Texas, Michigan, New York en Californië (in Biscuits and Blues in San Francisco, een schitterende tent met altijd hele fijne bluesbands op het programma én prima eten weet ik uit ervaring). Op de plaat staan acht nummers met eigen werk en twee covers (‘Leaving Trunk’ van Sleepy John Estes en ‘Them Changes’ van Buddy Miles). De acht eigen nummers bieden min of meer een doorsnede van het oeuvre van Castro: van het album Can’t Keep a Good Man Down uit 1997 en Hard Believer uit 2009 tot zijn meest recente studioplaat Stompin’ Ground uit 2017. De band op deze release bestaat uit Tommy Castro (gitaar, zang), Randy McDonald (bas, achtergrondzang), Bowen Brown (drums) en Mike Emerson (keyboards).

De live plaat voelt als een avondje uit in een rokerige juke joint in de Delta en dat gevoel wordt alleen maar versterkt doordat Tommy Castro bij het begin van ‘Make It Back To Memphis’ roept: “Party Time, it’s Saturday Night!” Het nummer zelf is een vrolijk voortjakkerende uptempo blues met pompende beat, een pad dat ook ´Calling San Francisco´ en ´Two Hearts´ volgt. ‘Can’t Keep A Good Man Down’ is een zwaardere track met een stevig spelende ritmesectie en een zwaar aangezette gitaar. Losser en behoorlijk hartverscheurend is de slowblues ´Lose Lose´ waarbij Castro doorlopend vuur uit zijn instrument tovert met schitterende solo´s en ook wat betreft zang de blues uit zijn tenen haalt. Dichterbij een imitatie van BB King komt Castro niet op deze plaat. De man heeft per slot van rekening ooit de B.B. King Entertainer Of The Year Award gewonnen. Voor mij hét topnummer van de plaat.

Hoewel Castro regelmatig de spotlight steelt, is het ook Mike Emerson die prominent aanwezig is. Luister maar naar zijn onderkoelde Barrelhouse op ‘Lose Lose’, zijn vrolijke gepingel op ‘Make It Back To Memphis’, naar het broeierige Hammondachtige spel op ‘Can’t Keep A Good Man’ of het soulachtige ´ She Wanted To Give It To Me´. Niet dat het allemaal werkt wat Emerson laat horen. Slotnummer van het album ´Them Changes´ is bij tijd en wijlen te hysterisch en te over the top om 8 minuten lang te boeien.

Killin’ It Live is helaas maar een kort avondje uit. Nauwelijks een uur en slechts tien nummers. Daarmee is ook het grootste minpunt genoemd van de plaat. Te kort! Met een carrière die al decennia duurt en de talloze optredens die Castro heeft gegeven in al die jaren was het niet moeilijk geweest een dubbel-live CD samen te stellen. Of in ieder geval er nog een paar nummers bij te gooien zodat de 80 minuten die op een cd past vol werden gemaakt. Nu blijft het beperkt tot plusminus 55 minuten live-blues. Schroeiend en energiek, dat dan weer wel. (Alligator Records)