Interview met Durand Jones & the Indications

Durand Jones & the Indications: Onze nieuwe plaat “American Love Call” is onze eigen Indications Soul, maar in de karaokebar zingen we Bobbie Gentry.

Durand Jones & the Indications waren terug in Amsterdam. Real Roots Café voelde Durand Jones (DJ), Aaron Frazer (AF) en Blake Rhein (BR) aan de tand over het afgelopen jaar, de invloeden voor hun nieuwe album en het werken in de studio.

Iedereen heeft ons toch al gehoord?

AF: Het afgelopen jaar was geweldig. Ons eerste album werd opnieuw uitgebracht en we dachten: Waarom? Iedereen heeft het toch al gehoord? Maar we kregen een goede respons, veel nieuwe luisteraars.

DJ: We startten als vrienden en dat zijn we nog steeds, maar we zijn nu ook businesspartners en dat komt met tests en beproevingen, we werken er samen aan om zo succesvol mogelijk te zijn.

Ik hou van publieksparticipatie, maar Europeanen zijn beleefd en verlegen. Als iedereen stil is zweep ik ze op als een voorganger in de kerk: “Can I get an amen?” Het is mooi om te zien hoe mensen meeleven.

Een album of losse nummers

AF: Wij zijn met albums opgegroeid, de kids van nu met playlists. Maar een album voelt voor ons als een volledig statement.

BR: Ik hou van alle nummers op ons album evenveel. Maar in het publiek houdt de een van het ene nummer en de ander van het andere. Met een album bereik je meer mensen in één keer.

Invloeden die leiden tot een unieke sound

AF: We luisterden veel naar sweet soul, Philly, Chicago, Baltimore en DC.

George Kerr van Stang Records, producer van The Moments and The Whatnauts, was een grote invloed op de wijze van produceren.

Durand las een biografie van Curtis Mayfield.

DJ: En tijdens het demo-/schrijfproces luisterde ik veel naar Marvin Gaye.

Ik was samen met Blake in Chigaco in een platenzaak, waar hij het album I Want You van Gaye vond. Ik kocht hem meteen.

Coleridge-Taylor Perkinson deed het strijkersarrangement van dat album en hij was ook leider van de soul revue van de Indiana University, waar wij later ook studeerden. Zo kwam het dichtbij.

AF: Een geheime invloed is Lee Hazlewood, ook vanwege de orkestratie.

BR: Zoals gezegd proberen we ook andere invloeden dan soul in onze muziek te stoppen. In onze Indications’ inspirations-playlist op Spotify zie je veel verschillende stijlen. Het is niet moeilijk die terug te vinden in onze muziek.

DJ (lacht): Ja, ik zei vorig jaar dat ik meer klassieke country wilde luisteren. Ik heb veel naar Irma Thomas geluisterd, ze deed veel country in de jaren zeventig. En ik luisterde naar Charley Pride, een zwarte artiest die country zingt. Trouwens, als ik in de karaokebar ben zing ik graag Bobbie Gentry. ‘Ode To Billie Joe’ is songwriting op zijn best.

AF: We doen zeker ons eigen ding en dat blijven we doen. Soulmuziek in 2019 is niet alleen northern uptempo of westcoast low rider. We gebruiken alle invloeden, ook moderne als hiphop. Dit nieuwe album is uniek, het is geen retrosoul maar onze eigen Indications-soul.

Een kantoorbaan, coole versies en een maatje

DJ: De studio voelde totaal anders dan de kelder waar we ons eerste album opnamen.

BR: Het voelde een beetje als een kantoorbaan, je komt binnen, gaat aan de slag en gaat door tot het einde van de werkdag. We leerden er wel veel van, werken volgens een vast schema, het is niet intuïtief, maar ik zag de voordelen wel. Je kijkt terug om te zien wat het beste werkt. Het meeste is digitaal opgenomen. We hadden dan wel veel meer (technische) mogelijkheden, maar we bekeken wat we nodig hadden. We hielden vast aan het oorspronkelijke idee. Maak slimme keuzes alsof je budget klein is.

Bij het eerste album liepen het schrijven en opnemen gelijktijdig, het waren eigenlijk gewoon de demo’s, de eerste versie van de nummers.

Voor het nieuwe album schreven we veel, deelden we ideeën en namen we demo’s op. De demo’s namen we nog steeds op in de kelder of waar we ook waren. We hebben veel coole versies van de songs, het blijft een onderdeel van wat we doen. Toen we gingen opnemen waren er veel meer ideeën om uit te werken.

AF: Als je werkt met agents en managers, plan je alles, vaak wel een jaar van tevoren. De druk komt van onszelf, om de beste muziek te maken en om een album te maken dat wij willen zien als een maatje van de albums die ons beïnvloed hebben.

BR: Qua productie was het eerste album eenvoudig, als we een drumgeluid hoorden wat we goed vonden, deden we dat na. Deze keer wilden we nummers met veel orkestratie nadoen. We hadden meer mogelijkheden, dus dat was wel een uitdaging.

Jones en Frazer als duo

AF: Eddie and Ernie is een duo met een grote invloed op mij.

DJ: Duo’s zijn niet per se een inspiratie voor mij. Maar wel vocale groepen als The Impressions. Zoals hun verschillende stemmen samenkomen, als je dat bereikt weet je dat je goed zit.

AF: Bepalen wie welk nummer zingt ging heel natuurlijk. ‘Morning in America’ schreef ik met de stem van Durand in gedachten. Je schrijft iets waar je zelf niet iets mee kan, maar waarvan je weet dat Durand er wel iets mee kan.

DJ: Ik gaf mezelf de opdracht iets voor Aaron te schrijven, dat werd ‘Don’t You Know’. Schrijven is nieuw voor mij. Iets voor iemand anders schrijven is een uitdaging, ik hoop het in de toekomst meer te doen.

De nummers op American Love Call
Morning in America

AF: ‘Morning in America’ is een somber nummer, want het zijn sombere tijden in Amerika. Maar er is meer, een mix van hoop en wanhoop.

Terwijl we door het land reisden met onze muziek kwamen we wonderbaarlijke mensen tegen. Mensen met veerkracht, jonge leiders die opkomen.

Op het nieuws zien mensen vaak de negatieve personen, politici die focussen op ras. Maar wij kijken naar het snijvlak, ook naar klasse, en we zien overeenkomsten.

Bij het schrijven dachten we aan onze reizen en wat we tegenkwamen. Als de mensen in Richmond opstaan, slapen ze nog in San Antone, zo proberen we het verhaal over heel Amerika te vertellen.

Sea Gets Hotter

BR: De inspiratie voor ‘Sea Gets Hotter’ was een obscure soulsingle. We moesten onszelf een duwtje in de rug geven om wat geks te doen, een bossanova-tune. Gek omdat we heel andere akkoorden gebruikten dan in de pre-1975 soul.

DJ: De wereld verhardt, maar wij zoeken mogelijkheden om plezier te hebben.

AF: Het is ook ironisch, in deze tijd van ecologische crisis: met de auto eropuit naar het strand, als Brian Wilson op een bewolkte dag.

How Can I Be Sure

AF: The Young Rascals hadden een nummer met dezelfde titel. Het zijn gemeenschappelijke gevoelens: Hoe zit het met mijn relatie? Ben ik nog op het goede pad? Is er een roeping die ik moet volgen?

Tekst en foto’s: Peter Hageman