Black Bottle Riot, Fire

De Nijmeegse bluesrockers van Black Bottle Riot zijn na Indigo Blues uit 2015 terug met nieuw studiowerk. En waar de voorganger behoorlijk zwaar was wat betreft teksten, muziek en intensiteit, laat Fire een veel lichtere, rootsy toon horen. Een wat flauwe woordspeling op de titel van de plaat wellicht, maar de nummers op de nieuwste release klinken soms als een kampvuurtje en bij tijd en wijle als een stevige brand.

Black Bottle Riot bestaat inmiddels ruim tien jaar en bracht in die tijd – naast Indigo Blues en Fire – ook nog het titelloze debuutalbum in 2011 en Soul In Exile in 2013 uit. De band bestaat uit Simon Snel (zang/gitaar), Mike Sedee (gitaar ), Jaap van den Berg (bas) en Mark Weerts (drums). Op Fire doen ook Mike Roelofs op piano mee en producer Sebastiaan van Bijlevelt op backing vocals. Vergeleken met de vorige platen is de inbreng van mede-muzikanten minimaal: het is de band zelf die de plaat draagt en dat vertaalt zich naar een eenheid in de nummers en een sprankelende chemie tussen de bandleden.

Alles is live in de studio opgenomen in een paar takes en met de hele band in dezelfde ruimte. Die synergie en dat – schijnbaar achteloze – samensmelten van muziek, tekst en de inbreng van de individuele bandmembers hoor je terug op de plaat. De nummers ademen een flow uit en eenheid uit en vormen een organisch geheel met up-tempo songs en kalme, rootsy nummers. Misschien niet toevallig dat een van de nummers dan ook ‘River Flow’ heet, een ietwat psychedelisch en hypnotiserend nummer. Ook hypnotiserend: de vrolijke rocker ‘On my Knees’ dat heel erg klinkt als een reïncarnatie van ‘Never be Clever’ van Herman Brood. ‘Medicine’ – het stevigste nummer van de plaat – klinkt als een minder boos broertje van ‘Time & Time Again’ van de vorige plaat. Dat boze, of zo u wilt, de woede van de vorige plaat is sowieso nergens te bespeuren op deze nieuwe plaat. Overall is Fire een stuk luchtiger van toon. Meer roots dan harde bluesrock.

Maar Fire klinkt vooral ongedwongen en warm, mede door de goede productie van Sebastiaan van Bijlevelt. Het klinkt ook melancholisch en back to basics, zonder al teveel gastmuzikanten en met iedereen in dezelfde ruimte bij het opnemen. Geen overdubs en een meer rootsy geluid. Luister maar naar het warme en subtiele ‘Fire’, ‘Lost in Time’ en ‘Sea of Lies’ bijvoorbeeld. Op de nieuwe plaat schuift Black Bottle Riot op in de richting van een andere invloed: Tom Petty. Niet dat de invloeden van The Black Crowes of Lynyrd Skynyrd helemaal verdwenen zijn: ‘Hometown’ klinkt als een outtake van de Crowes met zijn voortstuwende ritme en scherpe gitaren. Ook het emotioneel geladen ‘Spirit Talker’ echoot de Crowes, mede door een geweldig jankende en bewogen solo halverwege het nummer. Leuk weetje: de band heeft gesproken met Mark Ford, gitarist van The Magpie Salute en ex-Black Crowes, of hij met dit album mee wilde doen en dat wilde hij wel. Maar uiteindelijk is toch besloten het niet te doen, ook omdat ze al die shows met hun vieren moeten spelen.

Welke invloed je ook noemt – The Black Crowes of Tom Petty – Black Bottle Riot klinkt Fire vooral als zichzelf en dan met een nieuwe invalshoek. De chemie en het spelplezier spat van de plaat af. Fire is een schitterende verzameling songs van een band die herboren klinkt. Het is dat hun debuutplaat al reeds verschenen is, want anders zou je dit een zeer geslaagd debuut kunnen noemen. En misschien is het dat ook wel. Een nieuw begin voor een band die anders klinkt op deze release maar toch zichzelf is.