Lee Palmer, Horns and Harps

Een drietal jaren terug schreef ik een enthousiaste recensie over de CD ‘60 clicks’ Van de Canadese singer-songwriter Lee Palmer, wonend en werkend in de omgeving van Toronto, heb ik inmiddels twee CD’s mogen beoordelen, te weten ‘60 Clicks’ en ‘Bridge’(2017). Het waren resp. zijn tweede en zijn vierde CD. Met ‘Horns and Harps’is nu nummer 5 verschenen. Lee bevindt zich op het grensgebied van Americana, blues en jazz en weet daar een aangenaam mengsel van te maken.

De opener is ‘Waitin’ On The Train’, een lekker voortkabbelend blues nummertje met piano en mondharmonica in een hoofdrol. ‘Good Morning Joe’ heeft orgel en sax als de belangrijkste begeleiders. Harmoniezang speelt een belangrijke rol. Dan is er een heerlijke jazzy cover van het overbekende ‘You Don’t Know Me’ (geschreven door Cindy Walker in 1955 en door vele artiesten gecoverd, met de versie van Ray Charles (1962) als bekendste). Er is nog een verrassende cover op de CD, ‘Isn’t That So’ van Jesse Winchester. De blazers spelen een leuke rol in de jazzy jumpblues ‘My Baby Again’. Met ‘’Shake Em Blues’ neemt Lee gas terug, het is een heerlijk sloom gezongen nummer met alweer een jazzy begeleiding. En zo gaat Lee verder, hij overtuigt zeer, voor mij is deze CD de beste van de drie die ik tot nu toe heb mogen bespreken. En dan moet het lekkerste nummer nog komen, het jazzy ‘Life Rolls On’ met natuurlijk weer veel ruimte voor de blazers.

Een leuke en gevarieerde CD van een goede Canadese musicus. Heerlijke, aangename soft-blues. (Independent)

Fred Schmale Auteur