Vanessa Peters, Foxhole Prayers

Vanessa Peters, een indie-folk singer-songwriter uit Dallas, Texas, is een volstrekt onterecht, vrij onbekend talent bij ons! Ondanks het feit dat zij, solo en met de band Ice Cream On Mondays, elf albums uitbracht, meer dan duizend optredens verzorgde in elf landen en notabene een deel van dit solo album ‘Foxhole Prayers’ in Utrecht geschreven heeft toen zij tijd over had tijdens haar Europese tour, is zij in bescheiden kring bekend.

Na haar laatste album ‘The Burden Of Unshakeable Proof’ (2016) kwam in oktober vorig jaar ‘Foxhole Prayers’ uit en werd direct door de muziekpers in de U.S en V.K. enthousiast ontvangen. Terecht ook, want het is volgens mij haar sterkste album tot nu toe. Met name ook door het thema (gebaseerd op de film ‘The Great Gatsby’) van corruptie, de tweedeling in de maatschappij, de botheid en zelfingenomenheid van de ‘elite’ en het opkomende populisme.

Zij wordt op dit album ondersteund door een uitstekende band met Rip Rowan (keyboards), John Dufilho (drums), Joe Reyes en Chris Holt (gitaar), Jason Garner en Andy Lester (bas). Zij schakelen moeiteloos over van akoestisch naar rock naar (alt)folk naar country.

Om haar muziek een plek te geven wordt zij vergeleken met de stijl van anderen. Laat ik vooral zeggen dat zij haar eigen muziek maakt en een volledig eigen stijl heeft. Het is makkelijk om haar in een vakje te plaatsen, maar dat is hetzelfde als The Beatles te vergelijken met The Everly Brothers.

Als ik een hint moet geven is het in de richting van Lana Del Ray en Nataly Merchant, doch luister vooral zelf en laat je verrassen.

Wat het eerst opvalt is haar stem, warm, sensueel bijna, veelzijdig en altijd verstaanbaar. Dat laatste is belangrijk omdat haar teksten echt ergens over gaan en diepgang hebben. Nummers als ‘Trolls’ over de tweedeling in de maatschappij of ‘Carnival Barker’ een snijdend nummer over Trump, zijn doordringend en scherp qua tekst en met muziek en arrangement die de sfeer ondersteunt.

‘Just One Of Them’ is ontroerend mooi en pakkend door haar verhalende manier van zingen. Het slotnummer ‘What You Can’t Outrun’ bezorgde mij kippenvel bij het beluisteren; het is bitter, tragisch en helaas zo actueel.

Vanessa Peters schrijft geen lieve liefdesliedjes of ‘pop op laag water’. Nee, dit zijn maatschappij-kritische songs op micro en macro niveau met een kracht en diepgang die we niet vaak horen. Zij heeft echt wat te melden op een prachtige doordringende manier, zowel muzikaal als met haar teksten. Een indrukwekkend album!

Heel bijzonder ook is de ‘art work’, verzorgd door Jackdaw Russell. Mooie, wat sinistere, expressieve linoleumsnedes in de zogenaamde Amerikaanse ‘folk art’.