Van Morrison, The Prophet Speaks

December vorig jaar bracht Van ‘The Man’ Morrison zijn veertigste album uit, zijn vierde in achttien maanden! Dit keer is het opnieuw een ode aan de grote namen als Willie Dixon, Solomon Burke, Sam Cooke en John Lee Hooker. Acht nummers zijn van deze groten van de rythm & blues, zes nummers zijn van eigen hand. Ook dit album is gemaakt in samenwerking met de geweldige multi-instrumentalist Joey DeFrancesco, die voornamelijk het orgel, keyboards en trompet voor zijn rekening neemt, en zijn band met Dan Wilson op gitaar, Michael Ode op drums en Troy Roberts op tenor sax.

Net als op zijn vorige album ‘You’re Driving Me Crazy’ (april 2018) dat hij tevens maakte met Joey DeFrancesco is de laatste duidelijk aanwezig. De ‘look & feel’, (voor zover je daarvan kan spreken bij een album) is wat meer jazzy, smoother en iets minder ruig dan bijvoorbeeld ‘Roll With The Punches’ uit september 2017. Zijn stem lijkt wat meer bereik te hebben en klinkt soepeler. Waarschijnlijk door het feit dat hij is gestopt met roken. De meester blijft boeien en heeft opnieuw een geweldig album afgeleverd.

Bijzonder is de hoes: Van Morrison heeft de buikspreekpop Archie Andrews op schoot uit de in de vijftiger jaren populaire radio-en televisieprogramma ‘Educating Archie’. Volgens mij refereert hij aan zijn song uit 2012 ‘Educating Archie’ waarin hij klaagt over de elites, de nieuwe rijken met hun bijbehorende wansmaak, de kloof tussen arm en rijk, het kapitalisme en de media. Zeer toepasselijk in deze tijd en mijn zegen heeft hij.

Jammer alleen dat de teksten niet zijn opgenomen in het boekje. Ik vind dat toch een gemis; naast een voortreffelijke musicus en songwriter is ‘The Man’ een poëet. Van Morrison sluit het album af met het gelijknamige nummer ‘The Prophet Speaks’ met de waarschuwing: ‘when the prophet speaks, mostly no one listens, when the prophet speaks and no one hears, only those who have ears to listen, only those that are trained to hear’…. Briljant!