The Devil Makes Three, Chains Are Broken

Een duivels trio? Na beluistering van Chains Are Broken ligt een ontkennend antwoord voor de hand. Het drietal muzikanten uit Santa Cruz, California klinkt op dit zesde album minder avontuurlijk dan op voorgangers, kleurt af en toe wel erg netjes binnen de muzikale lijntjes. Uiteindelijk staan er elf nummers op Chains Are Broken. De groep scoort met gemakkelijk in het gehoor liggende songs. En dat zijn vaak de moeilijkste liedjes om te maken. Naarmate The Devil Makes Three lijkt het de groep gemakkelijker af te gaan. De kartelrandjes mogen dan ontbreken op Chains Are Broken, het trio Pete Bernhard (gitaar en vocalen), Lucia Turino (staande bas en vocalen) en Cooper McBean (gitaar en zang) klinkt beter dan ooit.

The Devil Makes Three debuteert in 2002 met de langspeler The Devil Makes Three. De groep brengt het album ‘independent’ uit. Vijf jaren later is er een re-release bij het label Milan. De groep maakt een mix van folk, rock ‘n’ roll, country en blues. Voor het gemak wordt er vaak het etiket Americana op de muziek geplakt. Dat is meer gemakzucht dan waarheid.

Titelnummer ‘Chains Are Broken’ opent. Het is een wat slepend rocknummer met mooie zangpartijen. Het is een prima opstap naar de elf nummer. Producer Ted Hutt, vooral bekend van zijn werk met Flogging Molly, heeft gekozen voor een warm en helder geluid. ‘Pray For Rain’ heeft een lik rock ‘n’ roll meegekregen. ‘Paint My Face’is een loom golvend toetsennummer. Misschien wel het beste voorbeeld van het mengen van country, rock en blues. ‘Need To Lose’ is de track die het dichtst bij gewone Americana komt. Geen invloeden van oude meesters, gewoon een nummer voor in een bar met sigarettenrook en biergeur.

‘Deep Down’ is een stompende rocker. Het is het rauwste nummer op de plaat. Met de rafelrandjes wordt de dansvloer eindelijk bediend. De benen kunnen meer dan drie minuten van de vloer. ‘Castles’ is daarna countryrock, dus kunnen de fans op de dansvloer blijven.

Afsluiter ‘Curtains Rise’ is de vreemde eend in de bijt, een wat zoetsappig laatste nummer.
Middelgrote zalen in Nederland lopen vol voor het Amerikaanse trio. De speellijst is altijd prima opgebouwd. Omdat de groep het publiek bij concerten altijd zo goed bediend, zal ‘Curtains Rise’ een prima rustmoment halverwege een concert zijn. Als laatste nummer van Chains Are Broken zou een track met wat meer pit niet hebben misstaan. (New West Records)

Jaks Schuit Auteur