Danny Barnes – Got Myself Together

Danny Barnes, Got Myself TogetherDanny Barnes is toch wel een hele bijzondere vogel in de muziekwereld. Als 10 jarig jochie werd hij in Belton, Texas verliefd op de banjo en die liefde is er nog altijd. De innovatieve bluegrass-muzikant John Hartford was een van zijn helden en die wees Barnes de weg om zo veel mogelijk te experimenteren. In Austin, Texas maakte hij in de negentiger jaren furore in The Bad Livers. Een van de eerste experimentele bluegrassbands. Daarna verhuisde Danny naar Seattle en begon een solocarrière. Daarnaast is hij al geruime tijd actief in bands van Robert Earl Keen, Bill Frisell en Dave Matthews. Onlangs won Danny Barnes de prestigieuze Steve Martin Prize for Excellence in Banjo en Bluegrass award. Een geldsommetje van 50.000 dollar. Hij wordt geroemd om zijn creatieve experimentele spel op de banjo, waarbij hij vele grenzen overschrijdt. Danny is onder meer de uitvinder van ‘ the barnyard electronics aesthetic’. Een elektronische manier om rauwe tonen uit de banjo te krijgen.

Got Myself Together (10 Years later) is het nieuwe album van Danny Barnes. Het is een ‘remake’ van zijn vorige album Get Myself Together. Al die songs worden in een nieuw jasje gegoten. Het klinkt allemaal vrij rudimentaire. Barnes beperkt zich veelal tot het bespelen van de banjo en zang. Met in het achterhoofd ‘the barnyard electronics’ is Danny op zoek naar rauwere versies van het oorspronkelijke materiaal dat hij geschreven heeft. In de songs komen onderwerpen als drank, drugs, verloren liefdes en een getroebleerde levensstijl om de hoek kijken. De laatste song is een bewerking van Bill Frisell’s Big Shoe. Als bonustrack is nog toegevoegd een bijzondere experimentele bewerking van The Bad Livers- song I’m Convicted.

Het laatste nieuws over Danny Barnes is dat hij al geruime tijd bezig is om ook de tuba onder de knie te krijgen. Ik ben benieuwd of op zijn volgende album dit nieuwe instrument te horen zal zijn. (Continental Song City)

Paul Jonker Auteur