Aiofe O’Donovan – In The Magic Hour

Aoife O'Donovan - In The Magic HourIn 2013 schreef de beminnelijke Aiofe O’Donovan met Fossils een van betere debuutalbums van dat jaar op haar naam. De plaat is een smaakvol mengsel van folk, pop en (alt)country. Er valt zelfs van een snuifje bluegrass te genieten terwijl de kwikzilveren stem van O’Donovan het ene fraai gecomponeerde miniatuurtje aan het andere rijgt alsof dat haar geen enkele moeite kost. ‘Een ongemeen boeiend solodebuut’ noemde ik het in mijn bespreking dus keek ik met bijzonder veel interesse uit naar de opvolger. Daarbij vroeg ik me af of O’Donovan opnieuw een beroep zou doen op producer Tucker Martine die een grote hand had in de klankkleur van het album.

Intussen zijn er drie jaar voorbij en is er met In The Magic Hour eindelijk een einde gekomen aan het lange wachten. Ook nu is O’Donovan gul met intelligente en melodieuze folkrock met hier en daar een schelms knipoogje naar pop (het intro van Magic Hour lijkt zo te zijn weggelopen uit een nummer van de Beach Boys) enalt country (Detour Sign). En ja, Tucker Martine zat opnieuw achter de knoppen dus ook deze keer is het geluid glashelder. Was Fossils een verrassing dan is dit album de bestendiging van de kwaliteit die dat album leverde. Verwacht geen grootse muzikale bewegingen of handenvol originaliteit – daarvoor leunt O’Donovan soms iets te zeer over naar haar grote voorbeeld Joni Mitchell – maar dat Aiofe als zangeres én als songschrijfster rijkelijk gezegend is met talent, staat voor mij buiten kijf. In The Magic Hour is een plaatje om nog heel lang aan het hart te drukken.