Buford Pope – The Poem and the Rose

Buford Pope - The Poem and the RoseHet album The Poem and the Rose werd al in 2006 opgenomen, om tien jaar later alsnog te worden uitgebracht. Het is de zesde release van de Zweed, die zichzelf als muzikant Buford Pope noemt en in het echt Mikael Liljeborg heet. Goed ingewijd in zijn repertoire ben ik niet, maar zijn vorig jaar verschenen album Sticks in the Throat mag door de gave lichtvoetige countryrock beslist gehoord worden. Het dozijn liedjes op The Poem and the Rose valt stilistisch meer te omschrijven als americana. Pedal steel, banjo, fiddle en accordeon kleuren het country/folk/bluegrass-materiaal in hoge mate in. Buford en Anna Liljeborg zingen geregeld zoetgevooisde duetten en harmonieën, die de nogal brave, onschuldige sfeer van het album versterken. Verdere instrumentale invulling komt van akoestische gitaar, dobro, piano en drums. In enkele nummers zijn er wat invloeden te bespeuren van The Band en Neil Young. Opvallend is de stem van Buford Pope, die qua hoogte wel wat weg heeft van Willy Nile, Rod Stewart en Neil Young, maar de boeiende zeggingskracht van hen mist. Naar mijn smaak gedijt zijn stemgeluid beter in rocknummers, dan in verstilde, nagenoeg akoestische liedjes al deze, wat nou eenmaal veel nauwer luistert. Niettemin komt er soms een golfje soul door, zoals in At The End Of The Week, I Light Up a Candle en vooral in Can’t Feel It Anymore. Het zijn deze nummers die aardig beklijven.

The Poem and the Rose is een verdienstelijk album, maar per saldo niet spannend genoeg. Vond Pope dat tien jaar terug soms ook?