Frankie Lee – American Dreamer

Frankie Lee, American DreamerAmerican Dreamer, het debuutalbum van de Amerikaanse singer-songwriter Frankie Lee, ligt al een tijdje op de stapel te recenseren plaatjes, is al meer dan eens de revue gepasseerd in mijn woonkamer, mijn auto en op mijn werk, en roept nog steeds ambigue gevoelens bij me op. Dat ligt onder meer aan Lee’s stem die me soms te dun klinkt, maar op andere momenten – allicht dankzij de zweem Nils Lofgren in de klankkleur – perfect aansluit bij de atmosfeer die hij wil oproepen in zijn songs. Bij de beste nummers van Lee denk je niet aan drukbevolkte, rokerigere bars, maar aan de weidse, soms ietwat desolate landschappen van Nevada en New Mexico, aan kilometerslange stoffige highways. Althans, dat zijn de beelden die bij mij opkomen als ik het weemoedige Queen of Carolina hoor, een heerlijk luie road song waarin Lee, al dan niet bewust, wat tegen Springsteens My Hometown aanschurkt.

Een soortgelijke teneur hoor ik terug in East Side Blues, zonder concurrentie mijn favoriete nummer van het album. De klaaglijke stem van Lee, een snikkende elektrische gitaar en een fikse dosis heimwee houden je vanaf de eerste noot vast tot ruim nadat de laatste noot is uitgestorven. Dat doen Buffalo en Honest Man ook, zij het iets minder uitgesproken. Lastiger heb ik het met midtempo tracks als High and Dry, Where Do We Belong en Know By Now, songs die niet over de nodige weerhaken beschikken om zich in mijn ziel vast te zetten. En ook titeltrack American Dreamer, dat samen met Black Dog qua instrumentatie grondig verschilt van de kalere setting die bijvoorbeeld East Side Blues zo’n sterk nummer maakt, weet me onvoldoende te overtuigen. Het nummer zit te vol en wil te veel verschillende richtingen uit. Vandaar de dualistische gevoelens. Maakt dat van American Dreamer een mislukt debuut? Verre van. De contouren van Frankie Lee’s talent tekenen zich in de betere songs van dit album scherp af. Veel zal echter afhangen van de keuzes die hij in de toekomst maakt. (Loose Music)