Dave Rawlings Machine, Nashville Obsolete

Dave Rawlings Machine, Nashville ObsoleteZó verouderd als de titel doet vermoeden klinkt Nashville Obsolete nou ook weer niet. Natuurlijk vinden de gezamenlijk geschreven liedjes van Dave Rawlings en Gillian Welch hun oorsprong in oude folk en – country, maar in dit geval moet worden opgemerkt dat het echtpaar zich danig heeft laten inspireren door Neil Youngs oudste (maar zeker niet ouderwetse) soloplaten, gezien de melancholische – en soms desolate sferen die zo kenmerkend zijn op dit tweede album van de Dave Rawlings Machine. Meer concreet zijn er parallellen met Youngs werk te trekken die we in het bijzonder aantreffen in het openingsnummer The Weekend, dat een doorslag is van Out On The Weekend van diens album Harvest uit 1972 en in de daaropvolgende track Short Haired Women Blues, dat ontleend lijkt te zijn aan The Last Trip To Tulsa, van het debuutalbum uit 1969. In beide songs zijn weelderig klinkende strijkers – van Dave Rawlings’ hand – ingezet, die bijna als twee druppels water lijken op de bijdragen indertijd van Jack Nitszche zaliger, aan voornoemde elpees. Het tempo gaat in de karakteristieke Young-traagheid en komt Rawlings stem in het hogere bereik aardig in de buurt van de meester. Hoe het ook mag zijn – al dan niet geïnspireerd door Young – een schitterend begin van het album is het in elk geval, dat direct erna met de sublieme praatsongs The Trip en Bodysnatchers een al even schitterend vervolg krijgt. In The Last Pharaoh en Candy, een kampvuurliedje, maakt het stel van een traditioneler country-folk arrangement gebruik, wat eigenlijk jammer is voor de samenhang. Maar Pilgrim (you can’t go home) sluit het album glorieus af. Wat een mooi mandolinenummer is dát en wat wordt er fraai gezongen door Dave en Gillian.

Na zeven nummers in bijna driekwartier eindigt Nashville Obsolete en draai ik de plaat nog eens en nog maar eens. (Acony Records)